Acacha

05/01/09 - 11/01/09

Mon, 05 Jan 2009 07:50:54 GMT

.
05/01/09
วันนี้ประเดิมด้วยการมาทำงานสาย เพราะนึกว่ายังมา 8 โมงได้อยู่ เลยใจเย็น ดีนะ แอบระแวงไว้เหมือนกัน เลยสายไปแค่ 15 นาที เฮ้อ แต่ก็แปลว่าไม่ได้เลิกงานบ่าย 3 ...ไม่ได้ไปแบงก์อีกแล้วง่ะ

05/01/09
วันนี้เล่นเกมไม่ถึงไหนเลย อืดมาก ไม่รู้ไมถึงง่วง ไม่ไหว เล่นตั้งนาน ได้แค่ไปรับพวกโจรสลัดมาเป็นพวกอีก 3 คน

07/01/09
เมื่อคืนฝันร้าย ฝันว่ากลับไปทำงานที่เก่า ในฝันกำลังเดินขึ้นลิฟท์ไปที่แผนกเลย เดินไปเครียดไป กลุ้มว่าทำบ้าอะไรของเราวะเนี่ย พยายามเค้นสมองหาทางรอดไปพร้อมๆ กับความเครียดที่ใกล้จะเจอมิแรนด้า นึกในใจว่ามาครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วบ๊ายบายเลยได้มั้ย จากนั้นก็จะได้กลับไปหาท่านพ่อแล้วบอกท่านพ่อว่าที่ออกไปน่ะ ล้อเล่น เครียด เครียด เครียด จนลิฟท์เปิด ต้องเดินเข้าแผนก ก็...
นาฬิกาปลุกดัง ต้องตื่นพอดี ^^ รู้สึกโล่งใจที่มันไม่ใช่ความจริง และก็รู้ตัวว่าเราเครียดกับที่ทำงานเก่ามากแค่ไหน ลาออกมาจนครบปีแล้ว ยังขยาดไม่หาย

29/12/08 - 03/01/09

Mon, 29 Dec 2008 02:50:29 GMT

.
29/12/08
เมื่อวาน... Gremio ตายแล้ว T_T น้ำตานองหน้า จะเล่นกี่รอบก็เศร้า ตอน Teo หรือ Ted ตายยังไม่เศร้าเท่านี้เลยด้วยซ้ำ คงเพราะตัวละคน 2 ตัวนั้นไม่ค่อยอยู่กับเรามั้ง เลยไม่ค่อยผูกพัน ฮือออ Gremio
ตอนแรกก็นึกอยู่ว่าทำไมถึงได้เหม็นขี้หน้าอีตา Milch อย่างงี้นะ (ชื่อก็พิลึก) ตอนนี้นึกได้ละ เจ็บปวดมาตั้งแต่ตอนเล่นคราวแรก มันฆ่า Gremio แต่พอเราชนะมัน เรากลับแก้แค้นไม่ได้ เพราะต้องเอามันเข้าพวก T_T (น้ำตาเป็นสายเลือด) ตอนเล่นรอบแรกงี้แทบทนไม่ได้ ถึงกับต้องเซฟแล้วขอลองเลือกทางตายให้มันสักหน หลังจากนั้นค่อยกลับไปแก้ตัวใหม่ ถ้าไม่ใช่เพราะเก็บ 108 Stars ครบแล้วจะชุบชีวิตได้นะ เราคงยอมตัดอีตากุหลาบไปเลย
...เศร้า...

30/12/2008

Center Stage by Hichiwa Yuka

อ่าน Ori ญี่ปุ่นมาหลายสิบเรื่อง จนทำใจยอมรับได้แล้วว่า Ori ญี่ปุ่นนี่คงหาแบบที่เรียกว่าดี (หรือที่สนุก) ได้ยากจริงๆ สู้จีนไม่ได้เลย
เท่าที่อ่านมาเป็นเวลา 4-5 ปีนี้ เจอเรื่องที่คิดว่าดีจนถามปุ๊บตอบได้ปั๊บไม่ถึง 5 เรื่อง นอกนั้นเป็นประเภท "ก็แค่เสพความ Y ไป"
แต่...!!!
วันนี้ที่คิดแค่หาอะไรก็ได้ที่ไม่เคยอ่านมาฆ่าเวลา เลยหยิบเอาเรื่องที่มองข้ามมาหลายรอบมาลองดู และปรากฏว่า...
ดี! แปลกมากที่คนญี่ปุ่นเขียนได้ขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อ
เทียบกันไม่ได้เลยกับแนวอียิปต์โบราณที่อ่านเมื่อวาน เรื่องนั้นน่ะ คนเขียนอุตส่าห์ไปนั่งเขียนถึงถิ่น แต่ดั๊นไม่ได้คุ้มค่าเลย ข้อมูลมั่วซั่ว พอทต์ของเรื่องก็เละเทะ
(ว่าแล้วก็แวะนินทาอีกนะ)
เข้าเรื่องต่อ
Center Stage เป็นเรื่องของคุโจ ทาคามิ นักร้องอันดับหนึ่งของญี่ปุ่นที่ถูกโซโนะ ยูกิ เจ้าของสังกัดเพลงยักษ์ใหญ่ดึงตัวมาจากวงดนตรีอินดี้ด้วยแผนสกปรก ให้ทาคามิต้องมาเดบิวต์เป็นนักร้องเดี่ยวและโดนบีบบังคับต่างๆ นานา
จริงอยู่ที่พล็อตเรื่องเริ่มมาแบบที่สามารถโยงเข้าแนวดาษดื่นของ Ori ญี่ปุ่นทั่วไป แต่เรื่องนี้ไม่เป็นอย่างนั้น เพราะ
1. จับพอยต์ของเรื่องและดำเนินไปได้ดีตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีหลงลืมกลางทางอย่างที่นักเขียน Ori ญี่ปุ่นหลายคนชอบทำ
จุดที่เรื่องนี้เน้นคือความรู้สึกของทาคามิ+ยูกิ (ไม่อยากเรียกว่าความรักแฮะ มันซับซ้อนพูดยาก ^^") ซึ่งตลอดเรื่องเราก็ได้ตามดูคำตอบและการพัฒนาไปถึงคำตอบนั้นจนถึงตอนจบที่เราได้คำตอบสุดท้าย
2. ความคิดและการแสดงออกของตัวละครเป็นเหตุเป็นผล เข้าใจได้ และมีความซับซ้อน
จะบอกว่ามันคล้ายๆ ความรู้สึกของคนถูกจับเป็นเชลยอ่ะ เคยอ่านจากที่ไหนไม่รู้ ว่าคนที่ถูกจับเป็นเชลยอย่างจำเลยรัก ก็มักจะทำให้ตัวเองรักฝ่ายร้าย เป็นการป้องกันตัวเอง (ความรู้สึก) อย่างหนึ่ง
เราคิดว่าทาคามิก็เข้าข่ายนี้แหละ ทั้งที่ถูกยูกิทำไม่ดีขนาดนั้น แต่ก็เริ่มรู้สึกผูกพัน เพราะขณะที่ถูกทำร้าย รอบตัวทาคามิก็ไม่มีใครนอกจากยูกิ เพื่อนในวงอินดี้เก่าก็เป็นพวกหวังผลประโยชน์ คนในวงการก็มีแต่อิจฉา เรียกได้ว่ามาแนววงการมายาอ่ะนะ
แต่ทาคามิก็ซวยจนไม่แปลกที่จะสับสน เพราะเรื่องยังไม่ทันลงตัว ยูกิก็เล่นบทชั่วอยู่เรื่อย จู่ๆ ก็หมั้นกับผู้หญิงที่คบกับทาคามิ (และทาคามิอยู่ด้วยแล้วสบายใจ) บ้างล่ะ มาทำเหมือนเป็นสิ่งของบ้างล่ะ ทั้งยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของโยโกะ, จัดการเก็บคนที่มาชวนให้ทาคามิออกจากสังกัด สุดท้ายยังมาทำให้คนรักของทาคามิในเล่ม 2 ต้องเลิกกันไปด้วยแผนชั่ว+ทำร้ายจิตใจกันสุดๆ อีก
ทาคามิจากที่เริ่มด้วยความแค้นเจ็บใจ จนกลายเป็นความสับสนและผูกพัน และมาถึงจุดที่เลิกยอมทน ฮึดสู้ขึ้นมา
3. ใส่ฉากได้ถูกที่ถูกเวลา และ NC เหมาะกับเรื่อง
อันนี้ก็ตรงตามที่บอกอ่ะนะ NC เรื่องนี้สูง แถมยังผสมความ SM เข้าไปอีก หรือควรจะบอกว่า BDSM ดี? แต่ก็เหมาะแล้ว เพราะเรื่องมันแรงมาตั้งแต่ต้น (+พระเอกเลวซะขนาดนั้น)
4. มือที่สาม สี่ ห้า ของเรื่องนี้ ไม่เข้าแนวน้ำเน่าประมาณว่า นอกจากพระเอกแล้วมันต้องมาเลวทุกคน
มือที่สาม - โยโกะ เป็นผู้หญิงที่ดี ทาคามิอยู่ด้วยแล้วสบายใจและอาจจะรัก
มือที่สี่ - โมริยะ อีตานี่เป็นนักเขียนมือไว เหมือนจะไม่ใช่คนดี แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เลวร้าย ไม่ได้ผูกพันกับทาคามิมากมาย (ด้านความรู้สึกอ่ะนะ) แต่ก็ให้ความช่วยเหลืออยู่หลายครั้ง
มือที่ห้า - โซ เป็นนักศึกษา ที่ฝันจะเป็นช่างภาพ นิสัยดี เป็นคนดีมาก ถ้าทาคามิลงเอยกับคนนี้คงเรียกได้พ้นเคราะห์ เข้าสู่หนทางแห่งความสุขซะที แต่ดั๊น มาเจอแผนยูกิเข้า เลยจบกันไป
5. คำเฉลย และความคิดที่แท้จริงของยูกิ
อยากบอกว่าจุดนี้ก็ชอบใจอยู่นะ ความเลวที่ยูกิทำกับทาคามิมันมีเหตุ (บอกไปก็สปอยล์) แต่เอาเป็นว่ามาจากความจำเป็นของเจ้าตัว ผสมกับนิสัยแบบมาเฟียนั่นแหละ
และตอนที่ทาคามิเกิดโรค Burn Out Syndrome ขึ้นมา เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเลยเป็นแผนของยูกิที่จะทำให้ทาคามิหายจากอาการนั้น ซึ่งยูกิคิดว่าถ้าแค่ช่วยเหลือ พอกลับมาเจอสภาวะเดิมๆ ทาคามิก็จะตกต่ำอีก จึงจำเป็นต้องทำให้ทาคามิเจ็บปวดจนถึงขั้นที่คิดจะยืนด้วยตัวเองตามลำพัง (อยากบอกว่าเลว แต่ก็คิดว่าการเปลี่ยนความรู้สึกคนมันยาก ไม่แปลกที่จะใช้วิธีง่ายๆ ไม่ได้)
ที่จริงแล้วยูกิเป็นคนที่หลงใหลพรสวรรค์ของทาคามิและอยากจะดึงขึ้นไปให้ถึงจุดสูงสุด
6. ตอนจบ
จบแบบไม่เน่า เห็นว่าเวอร์ชั่นแรกของคนเขียนจะไม่มีช่วงท้าย ก็แปลว่าจบแบบตัวละครสองคนยังไม่เคลียร์กัน (และยังไม่เห็นวี่แววว่าจะเคลียร์) ไม่ได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ แต่เราว่าเพิ่มตอนท้ายเข้าไปแบบในเล่มที่อ่านนี่ก็ดีนะ
ที่สำคัญชอบคำพูดในทอร์คของคนเขียนที่บอกว่า "ถึงจะไม่มีตอนต่อไปของทั้งสองคน แต่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่มีความสุข"

เป็น Ori ญี่ปุ่นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่เราอ่านจบแล้วไม่เห็นหลุมบ่อตรงโน้นตรงนี้
ถูกใจค่ะ ^^

04/01/2009
จัดการ Neclord ได้แล้ว กว่าจะล้มได้ ฝ่ายเราก็ม่องไป 3 แน่ะ แถมค่าหัวเจ้า bloodsucker ตัวนี้ก็ถู๊กถูก แค่ 10000 เอง ลูกน้องมันบางตัวยังแพงกว่านี้อีก
แต่ผ่านเจ้านี่ได้ในรอบเดียวก็ดีละ ไม่ใช่อะไร จะได้เดินขึ้น-ลงปราสาทมันแค่รอบเดียวไง ปราสาทของอีตานี้โคตรวงวนเลย เดินไกลมาก (แต่เงินค่าหัวมอนสเตอร์รายทางใช้ได้เลยนะ)

25 - 26/12/08

Fri, 26 Dec 2008 07:52:24 GMT

.
.
.
25/12/08
ช่วงนี้สภาพจิตใจไม่ค่อยปกติ... คงเพราะร่างกายไม่ปกติ จิตใจก็เป็นไปด้วย เออ หนังสือมันพูดจริง
เมื่อวันก่อนออกจะอาละวาด พาลใส่ชาวบ้านเล็กน้อยถึงปานกลาง พอมาคืนวันคริสต์มาสก็เข้าโหมดทำลายตัวเองเรียบร้อย (เพื่อนเราช่วยจุดชนวนเอง -.- อ๊ะ แต่ไม่ใช่ความผิดของเพื่อนหรอกนะ ช่วงนี้เราหาเรื่องฟุ้งซ่านง่าย)
แต่ลงคิดไปถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่ได้นี่ก็ฟุ้งซ่านหนักจริงๆ นะ
คงเพราะเวลาปกติ เราเป็นพวกไม่มีสิ่งที่ต้องการล่ะมั้ง เป็นพวก "สงบสุขดีอยู่ก็โอแล้ว" พอมาถึงตอนที่สับสน สภาพจิตไม่ปกติ ไอ้การ "ไม่ต้องการอะไร" ก็เลยทำให้สับสนตัวเองว่า หรือที่จริงเราไม่รู้กันแน่...
แต่ถึงเกิดคำถามอย่างนั้นขึ้นมา เราก็ยังไม่ได้คำตอบ เพราะมันเหมือนเราไม่เคยต้องการอะไรอย่างจริงจังจริงๆ นะ (อ้อ ไม่นับเวลาอยากได้หนังสือนะ... คือนั่นก็ความต้องการ แต่เราไม่ได้พูดถึงอะไรแบบนั้นอยู่น่ะ เข้าใจปะ?)
แล้วก็ไม่รู้จะบ้าคิดขึ้นมาทำไม... เออ ก็รู้ตัวด้วยนะ
คำพูดถึงเรื่องในอนาคตเป็นคำต้องห้ามสำหรับเราในช่วงเข้าโหมดทำลายตัวเองจริงๆ แค่ได้ยินคนพูดถึงนิดเดียวก็ไปละ ฟุ้งซ่านต่อเป็นชั่วโมง
ที่จริงถ้ามาคิดดู... ตัวเราในกลางหรือปลายปีหน้าจะเป็นยังไงนะ...
เราก็คงทำงานแหละ และถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็คงทำงานที่ใหม่ (เสียดายท่านพ่อ แต่ก็นะ มันต้องเป็นไป)
และเราก็คงเริ่มเก็บเงินไว้สำหรับการหลุดพ้นจากวงจรมนุษย์เงินเดือน
บางทีเราอาจจะย้ายที่อยู่ใหม่
มีการเปลี่ยนแปลงเยอะแยะไปหมด
.........
อ๊ะ หายละ ไอ้น้ำหนักถ่วงมันหายไปละ ไม่รู้เพราะไรเหมือนกัน แต่วิธีนั่งบ่นยังได้ผลจริงๆ ด้วย
ไม่ได้คำตอบ แต่ไม่สนอยู่แล้ว ไล่ไอ้สวิตช์ระเบิดตัวเองออกไปได้ก็พอ
เพิ่งเห็นช่วงเปลี่ยนโหมดชัดเจนขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย โหมดอาละวาดกับโหมดทำลายตัวเองมันเกิดขึ้นติดกันมาก ไม่เคยเป็นงี้มาก่อนเลย น่าดูชมเหมือนกันแฮะ
ไปเล่นเกมต่อดีกว่า กำลังอยากลดความอ้วนน่ะ เลยกะจะกลับไปบ้าเกมสักยก มันจะได้ไม่มัวนึกอยากอาหาร 555+

26/12/08
เป็นหวัดส่งท้ายปีเก่าซะแล้วสิ
เกือบลืมแน่ะ เมื่อวานเราเล่นเกมแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองอาจจะพลาดเก็บตัวละครไปหนึ่งตัว (ไม่แน่ใจ จำไม่ได้แล้ว) ต้องไปหาข้อมูลดูซิว่าลืมอีกตานักเวทย์มนต์แก่ๆ นั่นไปรึเปล่า... สังหรณ์ว่าลืม แต่... แง อุตส่าห์ฆ่ามังกรได้แล้วอ่า ไม่อยากกลับไปสู้อีกรอบ ถึงเราจะเลเวลสูงขึ้นจนชนะมันได้แน่ๆ ก็เหอะ แต่ไอ้ตัวนี้มันอึด ตายยากอยู่นา

28/12/08
เราน่าจะไม่ได้พลาดเก็บตัวละครนะ... คิดว่า
ตอนนี้กำลังเล่นอย่างเมามันส์ มีตรงที่แอบนึกไม่ออกด้วย
1. ยัย Lotte... บอกแมวหาย สงสัยต้องไปตามจับให้ บางทีมันอาจจะเป็นแมวที่อยู่ในหมู่บ้านที่เราไปเล่นพนันกะ Taiho แต่ไอ้แมวบ้านั่นมันวิ่งหนีลูกเดียว จับไม่ได้ง่ะ ต้องทำไงหว่า กำลังสงสัยว่าอาจมีไรเกี่ยวข้องกะยัยเด็ก Meg
2. ยัยผู้หญิงที่บอกให้เอาแหวนไข่มุกไปให้ก่อน... ไข่มุกบ้านั่นมันหาซื้อจากไหนหว่า...
ย๊ากกกกกก ตอนนี้เรากลับมาหนุกหนานกะ Suikoden อีกรอบจริงๆ แล้วล่ะ ตอนแรกกะเล่นเพื่อลดความอยากอาหาร (**ตอนนี้อ้วนจนรับตัวเองไม่ได้แล้วจริงๆ อ้วนจนแทบช็อก) แต่ตอนนี้เล่นเพราะสนุกจริงๆ แล้วล่ะ
ภาคนี้มีอะไรที่ทำพลาดไปนิดหน่อยด้วยล่ะ คือ... เผลอให้ Gremio ติด Thunder Rune... พลาดจริงๆ =_= ก็ตอนแรก Flik (ที่ร๊ากกก) ไม่อยู่กับเรา และในทีมของเราจำเป็นต้องมีสายฟ้ากับไฟนี่นา (ความชอบส่วนตัว) เลยเผลอยกไฟให้ Cleo แล้วยกสายฟ้าให้ Gremio ลืมไปสนิทว่า Gremio จะตามเราเป็นเงาตามตัว เพราะงั้นพอมี Flik ซึ่งเราไม่มีทางปล่อยให้ Flik นั่งเฝ้าปราสาทแน่ ก็จะกลายเป็นมีสายฟ้า 2 คน และไม่มีไฟ! ทำใจลำบากมาก เพราะเวลาลุย outdoor อยากเอา Kai ติดตัวไว้ จะได้โจมตีได้ทีละยกแก๊ง รู้งี้น่าจะทำอย่างตอนที่เล่นรอบแรก ให้ Gremio ใช้ไฟ... ความจริงมันก็เอาออกได้หรอก แต่... เราดันให้อาวุธของ Gremio ติด Water Rune piece ไปแล้วฟร่ะ (อันนี้พลาด) ไม่รู้มีผลอะไรรึเปล่า ถ้าเอาธาตุขัดกัน เลยยังไม่เปลี่ยนมาจนถึงตอนนี้
.
.
.
เฮ้อ... หรือว่าความจริงเราควรซื้อคอมใหม่เพื่อให้เล่นเกมได้เต็มที่?

เรื่องของคนที่ชอบยืมจมูกชาวบ้านหายใจ

Wed, 24 Dec 2008 04:45:34 GMT

ตรงตามชื่อเรื่อง...
และคดีเดิมๆ
พี่แผนกบัญชีคนหนึ่ง... มาวานให้เราช่วยงานอีกแล้ว (พูดให้ตรงกว่าคือหลอกใช้งาน) เราไม่ถือเรื่องขอความช่วยเหลือ แต่หน่ายตรงที่เราไม่ได้ deal เรื่องนี้ ทำไมมาให้เราติดต่อ ทำไมไม่ติดต่อเอง มันไม่น่าจะยากนะ
อ้างเหตุผลว่า พี่ยุ่งอยู่ แล้วทำไมไม่คิดว่าคนอื่นเค้าก็มีงานของเค้าเหมือนกัน เค้าอาจจะยุ่งอยู่ก็ได้ ถึงตัวเองยุ่งอยู่แล้วไงอ่ะ หน้าที่คือหน้าที่สิ ยุ่งให้ตายก็ต้องทำให้เสร็จ
ไม่เข้าใจว่าสบายใจได้ยังไง ให้คนอื่นทำงานของตัวเองให้อยู่ได้ หลายครั้งแล้ว ความรับผิดชอบหายไปไหนหมด

ทำเอาเราหมดอารมณ์ทำงานอีกชิ้นเลย (มันต้องออกแบบ ต้องเค้นหัวศิลป์ที่มีอยู่น้อยนิด พอเจอเรื่องงี้เลยยิ่งนึกไม่ออก)

เซ็งพวกไม่มีจมูกเป็นของตัวเองว้อยยยย

บันทึกจากความเงียบ (5 ธ.ค.)

Sat, 06 Dec 2008 06:20:52 GMT

5 ธ.ค. 51
วันพ่อ ไปจุดเทียนหน้าทีวีกับพวกป้าเจ้าของหอมาด้วย ได้ยินเสียงคนจากหออื่นบ้าง จากตรงซอยบ้างร้องเพลงสรรเสริญฯ กัน ก็ให้รู้สึกว่าอย่างน้อยคนไทยก็มีดีเรื่องนี้แหละนะ
นั่งอ่าน Twilight อีกรอบ และเริ่มคิดว่าจะซื้อ The Host ดีมั้ย...

บันทึกจากความเงียบ (10-16 พ.ย.)

Mon, 10 Nov 2008 07:48:32 GMT

วันจันทร์
ท่านพ่อไปบรูไน ท่านลุงไปเฝ้าภรรยาที่โรงบาล... เราครองห้องคนเดียว~*
แต่พอว่างอย่างงี้มันก็หง่าวๆ ไงไม่รุ ถึงจะมี newsletter ทำก็เหอะ แต่มันก็ทำๆ หยุดๆ (มีเวลาตั้งอาทิตย์) ง่วงแทบทนไม่ไหวแล้ววว

วันพฤหัส
ท่านพ่อกลับมาแล้ว ลูกสาวท่านลุงก็คลอดแล้ว (ตัวเล็กนิดเดียว+ขาวมาก+หน้าเหมือนท่านลุงเลย)

วันพุธ+วันพฤหัส
ค้นพบแหละ ความรู้สึกเวลาเห็นเลือดกับได้กลิ่น+ชิมดาร์คช็อกโกแลตนี่เหมือนกันเลย มันจะมีความรู้สึกข้นๆ จุกขึ้นมาถึงคอ
(อธิบายยาก พูดว่าเป็นลมเพราะเลือดมันให้ความรู้สึกข้นๆ / กลิ่นข้นๆ มีแต่คนทำหน้างง แต่มันเป็นงั้นจริงๆ พอมานึกได้ว่ามันคล้ายกับดาร์คช็อกโกแล้วชัดขึ้นแฮะ ชัดเจนเลย มันข้นจริงๆ)
แต่งี้ ถ้าบอกว่าเราเมาดาร์คช็อกโก ก็แปลว่า เราเมาเลือดด้วยอ่ะดิ 555+
อ๊ะ ลืมเล่าสาเหตุของการค้นพบ ก็วันพุธอ่ะดิ รีบไปหน่อย แขนเลยไปกด+ขูดกับที่ตัดเทปใส เลือดออกเลย
เมื่อวันพุธไปกิน MK กะเพื่อน เนื่องในโอกาสไอ้นิดเลิกกับผู้ชายและไอ้แจนคบกับผู้ชายคนใหม่ อร่อยดี กินกันแบบไม่ยั้งเลย
เพื่อนๆ สนใจจะไปทีลอซูกันด้วย เราคิดว่าทีลอซูก็น่าไป น่าจะไม่เกิน 5 พัน เพราะงั้นก็น่าจะไม่กระทบกับแผนเที่ยวทางไกลของเรา (พูดถึงแผน---นึกๆ อยู่ว่าจะชวนใครดี ไอ้เตย... ก็ทำท่าเหมือนจะไปกับคนอื่น ไอ้นิด... ก็พูดเหมือนบ่จี๊ ไอ้แจน... ถึงมันจะรวย แต่ติดต่อยากชิบ ไอ้แคท... เว้นไว้ละกัน ก็เหลือไอ้นิ... แต่ถ้าเป็นนิ ก็เดาได้เลยว่ามันอยากไปที่ไหน และอาจมีแต่รายการช็อปอ่ะดิ อืม... ลำบากแฮะ แต่จะไปคนเดียวมันอาจจะพิลึกๆ และ... จะไหวเหร้อ...)

วันศุกร์
เป็นวันวุ่นจริงๆ ไม่คิดว่าตัวเองงานยุ่ง แต่ดันไม่มีเวลาเลย
วันนี้พี่ห้องสมุดไม่มา เค้าบอกให้เราช่วยเก็บกุญแจแทน+บางทีคอยจัดการยืมหนังสือให้ แต่เอาเข้าจริง ช่วงเช้ามีคุมสอบเด็กถึง 10 โมง เสร็จแล้วก็แก้ Newsletter ไปส่งตรวจ กลับมายังไม่ทันไร ท่านพ่อก็ชวนไปซื้อของข้างนอก+ไปส่งเอกสารให้คนนึง
(ซื้อของเยอะมาก ได้กินข้าวเที่ยงฟรีด้วย ดีจัง)
กลับมาไม่ทันไร ก็ต้องแก้ Newsletter อีกรอบ ต้องแปลจดหมายด้วย ฯลฯ
สงสัยจะนอนดึกไม่ได้

บันทึกจากความเงียบ (3-9 พ.ย. 51)

Mon, 03 Nov 2008 06:40:01 GMT

วันจันทร์
วันนี้ท่านพ่อ ท่านลุงยุ่งกันหมด เราว่าง... เลยเอางานขึ้นมาทำ คืบหน้าไปมากทีเดียว เมื่อกี้แอบไปเปิดอ่านบล็อกของคนนึง ชื่อ ผู้สาวเมืองยศ รีวิวนิยายได้ถึงพริกถึงขิงจริงๆ 555+ อ่านแล้วมันส์ดี เล่มที่เค้าติแต่เราชอบก็มีนะ บางเล่มเราก็เห็นด้วยกะเค้าอ่ะ ว่ามีข้อด้อยอย่างนั้นจริงๆ แต่พอมันสนุก เราก็เลยไม่ค่อยดุเดือดเท่าเค้า วันหลังว่าจะตามส่องบล็อกเค้าอีก อ่านสนุกดี เค้าอ่านกว้างดีด้วย คือเห็นมีตั้งแต่วิณ เลียววาริณไปจนถึงพวกนิยายหน้าปกการ์ตูน... เค้าเรียกนิยายอะไรนะ... นิยายลูกกวาดหรืออะไรเนี่ย (ถ้าจำผิดก็ขออภัยด้วย _/|\_ ) โฮ่ๆๆ น่าหนุก เผื่อเจออะไรน่าสนๆ จะได้ไปหาอ่านมั่ง

วันอังคาร-วันพุธ
นึกไม่ค่อยออกแฮะ สงสัยไม่มีอะไรเท่าไหร่

วันพฤหัส
มีขายขนมตรงข้างตึก (หาตังค์ไปบริจาค กิจกรรมสังคมสงเคราะห์) ท่านพ่อให้ตังค์ไปซื้อขนมเหมือนเคย เราก็ซื้อแจกเหมือนเดิม กินคนเดียวไม่หมด และไปแจกก็น่าจะดูดีกว่าด้วย เค้าก็น่าตั้งใจอย่างนี้นะ ถึงให้เงินเราไปซื้อทุกที

วันศุกร์
ขายหน้า วันขายหน้าชัดๆ ภาษาทำพิษแท้ๆ ขี้เกียจพิมพ์หลายรอบ เดี๋ยวเอาเมล์ที่ส่งไปกรีดร้องกะเพื่อนๆ มาลงนี่ละกัน (ยาวมาก)...

คือว่าเราพูด BAKA (=บ้า) จนติดปากใช่มั้ยล่ะ Y_Y ทีนี้เมื่อกี้นี้ท่านพ่อถาม "เด็กคนที่มาสอบเมื่อกี้เป็นไงมั่ง?"

เรา (ด้วยความฉุนไอ้เด็กคนเมื่อกี้ไม่หาย) เลยเผลอบอกตามใจนึกว่า "he's BAKA!"

เท่านั้นแหละ ท่านพ่อตาโต ขำใหญ่ ร้อง "ห๊า!? he's what!?" เราก็บอก "ก็เด็กมันแม่งวีน ไม่ยอมทำอะไรเลย"

เค้าก็ยิ่งขำ ท่านพอ่เดินมาหาเรา (ขำไม่หยุด) บอกว่า>>> "ที่จริงคำนี้ไม่ถูก และมันก็ไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่ ถ้าเป็น lazy มากๆ น่ะ ใช้คำว่า bludger (สะกดถูกป่าวไม่รุ) จะดีกว่า คำว่าบากะ (ออกเสียงอย่างเค้าอ่ะนะ) น่ะมันแปลว่าผู้ชายที่มีอะไรกับผู้ชายด้วยกันทางข้างหลัง" (ฟังแล้วเครียด เค้าก็... นะ แค่ homosexual ก็ได้ค่า ไม่ต้องบรรยายหรอกว่า เอ่อ... แต่คำมันคงไม่สุภาพและต้องแปลประมาณนี้จริงๆ)

เราเหวอไปเลย (เราเคยเล่าป่ะ ว่าเราเคยได้ยินเค้าพูดคำนี้ เราก็ไพล่นึกไปว่า เออ ท่านพ่อรู้ภาษาญี่ปุ่นด้วยฤา) แล้วก็เคลียร์กันได้ว่า คำว่า บากะ ของเค้าน่ะ (สำเนียงฝรั่งอ่ะนะ เข้าใจหน่อย) คือ Burka (สะกดไม่เป็น)

พอฟังแล้วเราก็ "หา!? is it English!?" (ไม่เคยรู้มาก่อนจริงๆ)

เค้าก็ว่า "อ่อ เมื่อกี้หมายถึงภาษาไทยหรอกเหรอ"

ไม่ทันแย้งว่าไม่ใช่ไทยแต่เป็นญี่ปุ่น เค้าก็เดินออกไปแล้ว พร้อมกับหน้าตาที่บอกเลยว่ายังขำไม่หาย และ (เป็นไปได้สูงว่า) อาจเอาไปเล่าต่อเฮฮาขำขันกับท่านลุง ......ให้ตายเหอะ จากนี้อย่าพูดไรให้มันผิดชาติผิดเผ่าพันธุ์ดีกว่า -_-"

วันเสาร์-อาทิตย์
นั่งอ่านนิยาย+การ์ตูนอยู่บ้าน ไปซื้อครีมนวมผมแพนทีนมาลองใช้ ไม่รู้ผมจะร่วงอีกรึเปล่า อ่อ เราไปทำบัตรสมาชิกท็อปส์มาด้วย ที่จริงควรทำตั้งนานละ ใกล้บ้านแค่นี้

บันทึกจากความเงียบ

Fri, 31 Oct 2008 07:55:07 GMT

ช่วงนี้กำลังติดใจ 'ความเงียบ' ^^
รู้สึกว่าพอไม่พูดแล้ว กลับได้ยินอะไรเยอะแยะไปหมด
ชอบโลกแบบนั้นจัง เสียงจากรอบตัวชัดขึ้น ขณะที่ตัวเราไม่ได้ออกเสียงออกไป แต่ก็ได้ยิน 'เสียง' จากตัวเราเต็มไปหมด
แต่ปัญหาก็คือค้างเรื่องราวไว้ในสต็อกซะเยอะแยะนี่สิ ^^" เลยต้องหาทางระบายออก ก็เลยคิดได้+ถือโอกาสตั้งกฏเขียนไดเป็นประจำซะเลย
เราจะมาเล่าเรื่องในแต่ละอาทิตย์ในนี้แล้วกัน
-------------------------------
อาทิตย์นี้ไปทำงานแต่เช้า (ก็เช้าในแบบของเรานั่นแหละ) ตอนเข้าห้องไปได้กลิ่นแปลกๆ กลิ่นพวกผลไม้ ตอนวันจันทร์เราก็นึกว่าท่านพ่อมีขนมรสผลไม้เพราะเค้าไปทะเลกับครอบครัวมา (มีมาฝากเราด้วย--ขอบคุณค่ะ) เราก็เลยไม่ได้ใส่ใจ แต่พอวันอังคารก็ยังได้กลิ่นเดิมอยู่อีก คราวนี้ท่านลุงถึงกับทักว่าได้กลิ่นแอปเปิ้ลหรือเปล่า ก็คิดกันใหญ่ว่ากลิ่นจากไหน เดาๆ ไปว่าสงสัยช่างมาฉีดสเปรย์แอร์ ท่านพ่อก็หันมาแซวว่าเราใช้น้ำหอมอะไรรึเปล่า เราเลยนึกขึ้นได้ โลชั่นหมด ต้องไปใช้โลชั่น Sweet Berry นี่หว่า สงสัยไอ้นั่นแหง
ท่านพ่อกับท่านลุงคงคิดว่าเราเบ๊อะบ๊ะตามเคย กลิ่นโลชั่นตัวเองยังจำไม่ได้ แล้วยังมีหน้าไปช่วยเค้าสันนิษฐานอีก ^^

วันพุธเป็นวันที่โคตรทรมานเลย ดันปวดท้อง นั่งอยู่ในห้องคนเดียวก็พยายามเอาน้ำร้อนมากิน มาอังท้อง (แบบแอบๆ) พอท่านพ่อกลับเข้ามา ท่านพ่อก็ชวนคุยว่าชอบกินน้ำร้อนเพราะมันช่วยเรื่องระบบย่อยอาหารหรือเปล่า เราก็บอกเปล่านิ เราแค่ชอบเฉยๆ ยังไม่ทันพ้นชั่วโมงเลย ท่านพ่อสั่งให้เราไปซีร็อกซ์เอกสาร (เกือบร้อยอ่ะ) อยู่ในห้องซีร็อกซ์นาน ในนั้นก็แอร์เย็นอีก เลยอาการทรุด นอกจากปวดท้องแล้วยังหน้าจะมืดด้วย เล่นเอาต้องลากเก้าอี้มานั่งพัก เดินกลับห้องก็แย่ๆๆๆ ตอนเอาเอกสารไปส่ง ท่านพ่อคงเห็นเราหน้าซีดเลยทัก เราเลยต้องขอไปนอนห้องพยาบาล แล้วก็ปวดท้อง+หน้ามืดจนถึงเวลาเลิกงานนั่นแหละ

วันพฤหัสไปทำงานตอนเช้ามีคนทักหลายคนเลยว่าเมื่อวานไม่สบาย/เป็นลมเหรอ รู้กันทั่ว ^^" แต่ก็สรุปว่าดีกว่าวันพุธเยอะ หายปวดท้องแล้ว
ตอนบ่ายท่านลุงเจอแขกหน้าเก่ามาพูดๆๆๆ ได้ยินว่าแขกรายนี้จ้อน้ำไหลไฟดับจนท่านลุงถึงกับปาดเหงื่อ คราวแรกที่เค้ามาก็ต้องนั่งฟังร่ายยาวร่วม 3 ชม. ท่าทางท่านลุงแหยงๆ ไปเหมือนกัน แต่วันนี้ก็มาอีกและสงสัยจะพูดๆๆๆ อีกแหละ มาแต่เช้า กว่าจะกลับก็บ่าย 3 มีตอนนึงท่านลุงถึงกับเดินมาตามเราใกล้ๆ ห้องซีร็อกซ์ เราก็นึกไปว่าเอกสารเร่งขนาดนั้นเชียว เราอืดอาดไปเหรอ ที่จริงเปล่า ท่านลุงบอกเอาเราเป็นข้ออ้างออกมาหายใจหายคอ 555+

วันศุกร์ วันฮาโลวีน... ลืมซะสนิท เดินไปตรงออฟฟิศข้างหน้า พี่ตาทักว่าทำไมไม่ใส่ดำ ไอ้เราก็นึกไปถึงงานไว้ทุกข์โน่น เลยท้วงไปอย่างมั่นใจว่านั่นมันเดือน พ.ย. ไม่ใช่เหรอ เสล่อซะ เลยโดนขำเลย วันนี้เด็กๆ ใส่ชุดแฟนซีแบกถุงเล่น trick or treat กันใหญ่ เราได้ช็อกโกแลตก้อนนึงจากพี่ห้องพยาบาลด้วย (ไม่ได้ trick or treat ละ นี่มัน treat-treat-treat) อร่อยดี
วันนี้เรายุ่งขิงแต่เช้า ท่านลุงบอกให้จัดบอร์ดภายในวันนี้ พรินต์รูปอยู่ดีๆ ท่านพ่อมาเรียกให้ช่วยงาน ก็เลยไปนั่งห้องเล็ก นั่งเขียนอยู่ดีๆ ท่านปู่ก็มาบอกให้พิมพ์จดหมายเพราะวันนี้พี่แพทไม่มา แต่พอจัดการหมดก็สบายละ ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหมด เดี๋ยวช่วงก่อนกลับบ้านต้องหาอะไรอ่านเล่นซะหน่อย

วันเสาร์ได้ออกกำลังกาย เดินไปเช่าหนังสือ เจอพี่ฝนตรงแถวๆ ตลาดอมรพันธ์ด้วย แอบตกใจ เปล่า ไม่ได้ตกใจที่เจอคน (ที่จริงก็ตกใจนิดหน่อย เพราะเราไม่ค่อยชินกะอะไรแบบนี้) แต่ที่สะดุ้งก็เพราะเราโคตรโทรมเลย ใส่เสื้อที่โทรมสุดๆ (ซื้อมาจากมือสองแบกะดินข้างทางราคา 20-30 บาท <--ใหม่ๆ แทบไม่มีคนเชื่อนะว่าซื้อมาเท่านั้น มันยังดูดีอยู่มาก แต่ตอนนี้...) กางเกงขาสั้นก็เก่า กระเป๋าก็จากขาวเป็นเหลือง ^^" แย่จริง

วันอาทิตย์ นอนแบบงงๆ ประมาณว่าทำไมเสาร์อาทิตย์นี้นอนทั้งวันเลยฟระ คงเพราะกลางคืนนอนเกือบเช้าอ่ะแหละ ก็ไม่มีไร อ่านนิยายไป ซึนาโกะเล่ม 19 ออกด้วย ไปซื้อมาะละ ที่สำคัญกว่าคือตอนค่ำ เผลอหลับ... ฝันน่ากลัวมั่ก ฝันว่าขยับตัวไม่ได้---มันไม่เหมือนไอ้ที่เคยๆ ด้วยนะ ไอ้ที่เคยๆ นั่นมันตื่น แต่ขยับตัวไม่ได้ พูดไม่ได้ แต่รู้ว่าตื่นอ่ะ ไม่ใช่ฝันแน่ๆ (อาการคล้ายตัว ผ ผึ้ง อำ แต่ความจริงคงกล้ามเนื้อเกร็งเกิน) อันนี้ฝันว่านอนอยู่ในห้องแหละ แต่ขยับตัวไม่ได้เลย เหมือนไม่มีเส้นประสาทส่งการ ลิ้นก็ขยับไม่ได้พูดไม่ได้ ยังดีที่ตามองเห็น หูได้ยิน แต่ก็ยังน่ากลัวมั่ก ทำเอาคิดเลยนะ ว่าถ้าความฝันนี้เป็นจริงสักวัน คนอย่างเราคงแย่ ไม่มีใครรู้ มาอีกทีกลายเป็นซากเพราะลุกไปกินข้าวไม่ได้ 555+ความฝันนี้ทำให้คิดได้ว่าควรจะออกกำลังซะบ้าง ก็เลยว่าจากนี้ขยันเดินไปคืนหนังสือดีกว่า (เดินจากบ้านไปมหาลัย ไม่ใช่ใกล้ๆ นะ เดินประมาณครึ่ง ชม.แน่ะ) ก็ดีนะ ก็ดี

"ระบบเสีย" หรือ "ทำเสียระบบ"

Thu, 28 Aug 2008 01:56:03 GMT

"ทำไม?"

จากวันก่อนๆ ทำให้เราได้ความคิดธรรมดาๆ เรื่องนึง
คือเราเจอเพื่อนร่วมงานที่มาวานให้คนอื่นช่วยแบบเหมือนจะโยนให้นั่นเป็นหน้าที่ของคนอื่นไปด้วยแล้ว

เราเซ็ง แล้วก็คิดสงสัยว่าทำไมคนเราถึงไม่ทำตามระบบนะ? ในเมื่อแรกเริ่มคนเราก็คิดวางระบบ คิดว่ากฏ รายละเอียดโน่นนี่ จดไว้เป็นตัวอักษร เช็คแล้วเช็คอีกว่านี่คือระบบที่สมบูรณ์ที่สุด ครอบคลุมที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว
แล้วทำไมคนเราถึงไม่ทำตามระบบที่วางไว้?
ทั้งๆ ที่ถ้าแต่ละคนทำตามหน้าที่ของตัวเอง รับผิดชอบส่วนของตัวเองในระบบ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย เข้าที่เข้าทาง
แต่เพราะคนเราเดินออกนอกเส้นที่คนเราอีกนั่นแหละที่ขีดไว้เอง ทุกอย่างมันถึงเริ่มรวน เริ่มเกิดช่องโหว่ขึ้น
ตลกไหมที่มีรายละเอียด ขอบข่ายหน้าที่ สิ่งที่ควรทำบอกไว้เป็นตัวหนังสือเห็นๆ อยู่ แต่กลับไม่ทำตาม เหมือนมีคนคิดขึ้นมาเพื่อวางมันไว้ประดับโต๊ะเฉยๆ ซะอย่างงั้น ทั้งที่ตอนคิดก็พยายามแทบตายเพื่อให้มันสมบูรณ์ที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดความยุ่งยากวุ่นวาย แต่พอถึงคราวปฏิบัติจริง กลับไม่ทำตาม ปล่อยให้ความพยายามนั่นเสียเปล่า
พอเล่าให้พี่ฟัง พี่เราบอกนี่มันพูดเรื่องระดับชาติได้เลยนะ

ก็เพราะเริ่มจากการที่คนไม่ทำตามหน้าที่ ตามระบบ ไม่ทำสิ่งที่ตัวเองควรทำนั่นแหละ สังคมมันถึงวุ่นวาย
ถ้านายก/ประธานาธิบดีของประเทศที่มีหน้าที่ปกป้องพัฒนาประเทศชาติ ไม่ทำหน้าที่ มัวแต่ไปยุ่งกับประเทศอื่น หรือมัวแต่โกงกินชาติหาผลประโยชน์เข้าตัว หรือมัวแต่ไปเป็นหุ่นเชิดของใครบางคน... แบบนั้นประเทศชาติถึงต้องลำบาก
ถ้าพนักงาน/เจ้าหน้าที่หน่วยงานต่างๆ ที่มีหน้าที่รับผิดชอบในส่วนของตัวเอง ไม่ทำหน้าที่ เอาแต่โบ้ยงาน เอาแต่ยื่นมือเข้าไปยุ่งกับงานของคนอื่น... แบบนั้นงานมันถึงไม่เดิน หรือไม่ก็เสียระบบ
ฯลฯ

---------

อัพเดทชีวิตของเรา (ซะมั่ง)

Tue, 12 Aug 2008 14:41:30 GMT

หายหน้าไปหลายเดือน
ชีวิตตอนนี้ไม่ได้มีไรน่าตื่นเต้นมากมาย เรียกได้ว่าเรียบเรื่อย แต่ก็มีความสุขดี
งานที่ทำอยู่ตอนนี้...
เงินก็ไม่ได้มากอะไร
ตัวงานก็ไม่ได้ช่วยเพิ่มพูนความรู้สักเท่าไหร่
ถ้าพูดถึงเรื่องภาษา... ได้หัดฟังมากกว่าหัดพูดล่ะมั้ง เพราะเรายังเป็นคนเงียบๆ เหมือนเดิม แต่ที่หัดก็ไม่รู้จะเห็นผลแตกต่างป่าวนะ เพราะไอ้ที่ได้ฟังมันไม่ใช่วิชาการไรมากมาย มันแค่คำพูดทั่วไป ธรรมดา ถ้าจะมีอะไรบ้างก็คง... ได้ฟังหลายสำเนียงดีมั้ง เพราะเราต้องทำงานกับฝรั่ง (มีฝรั่งมาสั่งงานมากหน้าหลายตาฮ่ะ) ทั้งสำเนียงธรรมดาอย่างเมกัน/อังกฤษ/ออสเตรเลีย หรือพวกแปลกๆ อย่างสเปน จีน ญี่ปุ่น ฯลฯ (คนญี่ปุ่นเพิ่งลาออกไป เสียดายจัง ><) ที่ยากที่สุดเท่าที่ฟังมาคงเป็นคนสเปนกับคน... ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าน่าจะเป็นแถวๆ เยอรมัน วิธีพูดเค้าฟังดูเหมือนอมน้ำไปพูดไป
นอกจากนี้ก็ไม่ได้เพิ่มพูนความรู้อะไร ซึ่งก็ธรรมดาอ่ะนะ ทำงานแบบนี้นี่
แต่เราก็สบายดีแบบเรื่อยๆ
เรื่องอนาคตหรือความก้าวหน้าอะไร คงไว้คิดจริงจังหลังครบ 1 ปี
----------
เอาล่ะ อัพเดทเท่านี้แหละ ไว้เดี๋ยวจะทำรีวิวพวกหนัง/ซีรีย์ที่ดูช่วงนี้มาโพสต์ ดูมาหลายเรื่องมาก น่าสนุกทั้งนั้น

เงียบเหงา...

Tue, 20 May 2008 13:53:21 GMT

ง่วงจัง...
เซ็งเรื่องหาดีเจ (ในใจคิด ทำไม๊ ทำไมต้องใช้ดีเจด้วยว่ะ งานแค่เนี๊ย) ยังหาไม่ได้ แต่ในเมื่อเค้าสั่งให้หาก็ต้องหา
วันนี้ก็เกือบๆ จะรู้สึกดีขึ้นละ เพราะคิดได้ว่าจะรีบไปทำซาก ตั้งเดือน ก.ค. ไว้อาทิตย์หน้าค่อยไฟรนก้นก็ยังเร็วไปเลย คิดได้แล้วก็สบายใจขึ้น กะไปซื้อหนังสือที่เซ็นทรัล เพราะคิดว่าน่าจะได้เวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบซะที แต่แม่ดันมา... อันนี้แหละเซ็งที่สุด
กว่าจะหลุดมาได้ก็เนี่ย
พอดีง่วง
-------
เซ็ง

ถึงเวลาลาจากสวรรค์แห่ง isolation อีกครั้ง...

Thu, 13 Mar 2008 06:51:24 GMT

พรุ่งนี้...
ก็จะถึงเวลาที่เราต้องไปอยู่ในเงื้อมมือของฝรั่ง
ไม่ช่ายยย พรุ่งนี้เราจะเริ่มชีวิตเหมือนคนธรรมดา ตื่นเช้า (มาก) ออกไปทำงานอีกแล้วล่ะ....
เครียดน่าดูเลย มันไวเกินไปน่ะ คือเค้าต้องการคนด่วนมาก เราไปสัมภาษณ์มาเมื่อวาน วันนี้เค้าโทรมาบอกว่าได้ และบอกให้เราไปเริ่มงานพรุ่งนี้เลย! (ที่จริงเค้าจะให้ไปบ่ายนี้ด้วยซ้ำ แต่เรารู้สึกเหมือนสภาพจิต ณ ตอนนี้มันเกินรับ เลยอ้างไปก่อน ได้เลื่อนเป็นพรุ่งนี้แทน... เหมือนเค้าจะจับได้ด้วยว่าเราลังเล แต่ทำไงได้ล่ะ...)
ก็เรามันพวกรัก isolation เท่าสวรรค์ชั้น 11 ชอบ isolate ตัวเองโดยไม่รู้สึกแย่ซักกะติ๊ด พอต้องมาดำรงชีวิตแบบคนธรรมดาเลยเครียดเลย
เครียดหนักด้วย
แถม (อันนี้ความลับนะ) เราเป็นโรคผวาฝรั่ง ^^" ทั้งที่ก็ไม่ใช่ว่าสื่อสารกะเค้าไม่รู้เรื่องนะ เค้ายังบอกว่าภาษาเราโอเค แต่มันก็อดผวาไม่ได้ คงอารมณ์ประมาณ ผวาสิ่งมีชีวิตที่ต่างจากเรามั้ง (สมัยโบราณเค้ายังไม่ชอบฝรั่งมังค่า หัวเหลือง หัวแดงเลยนี่นา) แล้วไอ้ที่จะไปเนี่ย มีแต่ฝรั่งทั้งนั้นอีก (มีแต่ฝรั่งทั้งนั้นจริงๆ ในห้องเดียวกันก็ 2 คนละ)
เราบอกเจ๊ภัทรไปเมื่อกี้ แต่เจ๊ภัทรบอกว่า "ไม่ใช่แค่ฝรั่งหรอก เธอผวาหมดแหละ" --- ก็คงจริง เราเป็นมนุษย์ isolation นี่นา
เครียด....
จนเกือบจะได้พล็อตเรื่องสั้นสไตล์ stream of consciousness 1 เรื่อง...
เอาล่ะ!
เนื่องในโอกาสนี้จะขอบวงสรวงสวรรค์แห่ง isolation ในวันธรรมดาเป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปเราคงต้องลดเวลาสุขสันต์ให้เหลือแค่เสาร์-อาทิตย์
โอมม~ isolation จงเจริญ~
ขออัญเชิญเทพแห่ง isolation รับเครื่องบวงสรวง //ชัวะๆ// (*กรีดส่วนของความเป็นมนุษย์ธรรมดาใส่โถบูชา*)
//คำนับอีก 11 ครั้ง//
~จบพิธี~
จากนี้เราจะเก็บสวรรค์ไปไว้เสาร์อาทิตย์ เราจะ fight for เงิน! เพราะเงินเดือนแปลว่าเงินซื้อหนังสือ
...ขอพลังจงอยู่กับเรา...

-------
Acacha

กินน้ำอะไรดี?

Mon, 18 Feb 2008 04:07:36 GMT

เมื่อวานตอนกลางวันเราไปซื้อข้าวกับพี่สาว แล้วก็เลยหยุดเลือกน้ำที่จะเอามากินกลั้วคอหลังอาหารกันในซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง... และเหตุการณ์นั้นก็ทำให้พวกเราได้ค้นพบเครื่องดื่มชนิดใหม่ล่าสุด!!!

ฉาก: หน้าตู้แช่เย็นขนาดใหญ่ของซุปเปอร์
เวลา: 11 โมงกว่าๆ กำลังปลอดคนพอดี

พี่: ว่าไง? กินไรดี?
น้อง: ไม่รู้ว่ะ ดูก่อน
พี่: ไม่เอา โออิชิ นะ เพิ่งกินไปเอง ลองอย่างอื่นมั่ง นามะฉะมั้ย? (ว่าแล้วก็หยิบนามะฉะรสนึง)
น้อง: แหงะ ไม่เอาอ่ะ รสนั้นไม่ชอบ อยากกินนี่จัง (ชี้ไปที่แถวน้ำผลไม้ร้อยปูเซ็งกล่องยักษ์)
พี่: ดูราคาซะ ตู้เย็นจะแช่ก็ไม่มี (*หมายเหตุ: พี่น้องอยู่หอกัน ห้องรกอย่างกะอะไรดี เลยไม่เอาตู้เย็นมาแชร์พื้นที่)
น้อง: อ๊ะ! อยากกินนมเหมือนเมื่อก่อนอีกจัง (ชี้อีกแล้ว คราวนี้ไปที่นมสดขวดลิตร อย่างกับแกลลอนน้ำมัน เรียงรายมีให้เลือกหลายรส หลายขนาด)
พี่: บอกว่าไม่มีตู้เย็น... เอาไอ้นี่มั้ย เซนฉะ ราสเบอร์รี่
น้อง: ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบพวกเปรี้ยวๆ... โอย อันโน้นยิ่งเข้าไปใหญ่ ซุปเปอร์ เลมอน เปรี้ยวตาย... มีไรน่ากินอีกมั้ยหว่า
(มองไล่กันไปเรื่อยๆ อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุดกึก มองขวดพลาสติกขนาดเล็กขวดหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากที่เดิม มันเป็นเครื่องดื่มยี่ห้ออะไรไม่ทันดู เพราะไม่เตะตา รูปทรงก็ไม่ได้แตกต่างจากยี่ห้ออื่น ราคาก็ไม่เว่อร์เกินขนาด แต่ที่คนเลือกต้องชะงักกึก เพราะมันคือ...!)
น้อง: เฮ้ยยย! Panda Drink!!!
(ป้าบ! เสียงตบหัวหนึ่งที - - - อันนี้เป็นจิ้นแบบการ์ตูน)
พี่: บ้านเธอสิ! น้ำต้มใบไผ่รึไง!? แค่น้ำใบเตยเฟ้ย
น้อง: อ้าว? เออ Pandan Drink นี่หว่า 5555+

- - - ถ้ามีแพนด้า ดริงค์ จริงๆ ก็น่าสนุกดีออก เนอะ? ^o^

HBD = Horrible Birthday?

Mon, 11 Feb 2008 13:55:04 GMT

HBD to me
23 แหล่ว เหมือนจะไว แต่ก็ช้า

ข้อมูลใหม่ของ Acacha :
1. ความฝัน: อยากบำเพ็ญพรต
2. ความตั้งใจ: ว่าจะเลิกกินเนื้อสัตว์ ตอนแรกกะไว้ว่ารอ 30 ก่อน แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจแฮะ อาจจะเร็วกว่านั้น แต่ไม่รู้เมื่อไหร่
3. สิ่งที่อยากทำช่วงนี้: อยากอ่านภารตนิยาย เตรียมศึกษาหาทางสู่ชั้นพรหม
4. อาหารที่ชอบตอนนี้: โยเกิร์ตรสธรรมชาติ (มีกิเลสอย่างงี้จะบรรลุมั้ยเนี่ย?)

เอาล่ะ พอละ (นึกไม่ออก หมดมุข)
วันเกิดปีนี้ไม่ค่อยลัลล้าเท่าไหร่ เจอแต่เรื่องเซ็งซ้ำแล้วซ้ำอีก แย่ชะมัด...
เอาเถอะ ก็ยังดีที่ไม่ถึงขั้นวิกฤตอ่ะนะ

+Acacha+

Empty (เรื่องสุดแสนสั้น by อคาชา)

Sat, 26 Jan 2008 16:51:28 GMT

Empty
Original fiction by Acacha

...ไม่เข้าใจเลยหรือ...
การฝืนตัด 'ความรู้สึก' ออกไปในตอนแรกอาจจะยาก แต่การจะนำสิ่งนั้นคืนมามันยากยิ่งกว่า
...ไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหน ก็ไม่มีทางถมเต็มความว่างเปล่าที่กลายเป็นหลุมลึกนี้ได้...
ความจริงมันเป็นอย่างนั้น... สิ่งที่พังทลายไปแล้ว ไม่มีทางกลับคืน... แล้วจะมาเรียกร้องเพื่ออะไร... ในเวลาที่ทุกอย่างมันสายเกินกว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม...

เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังขึ้นมาจากร่างที่นั่งเอนหลังพิงผนังสีขาวของระเบียงนอกห้องพักเล็กๆ ของตนเอง ใบหน้าที่ส่อเค้าเหนื่อยหน่ายเงยขึ้นมองท้องฟ้าโดยไม่มีจุดหมาย ไม่มีรอยยิ้มทั้งบนริมฝีปากที่แห้งผากและดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น ลมที่พัดเข้ามาถึงพื้นที่แคบๆ พัดให้ชายเสื้อเชิ้ตขาวที่ถูกแกะกระดุมออกรุ่ยๆ กระพือไปมา แต่เจ้าของก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะสนใจมันหรืออะไรอย่างอื่นรอบตัวมากไปกว่าเมฆก้อนหนาบนท้องฟ้า จนกระทั่ง...
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดดดด
เสียงโทรศัพท์ภายในห้องดั่งขึ้น แต่ใบหน้าที่เหม่อลอยอยู่ก็เพียงแค่ละจากท้องฟ้าและก้มต่ำลงมาหาพื้นที่รอบตัวโดยไม่ขยับลุกไปหยุดเสียงรบกวนนั้น
..............

'ฉันปวดท้อง'
น้ำเสียงทรมานด้วยอาการเจ็บป่วยของตัวเองในความทรงจำดังขึ้น
'อืม กินยาที่ให้เมื่อกี้ไปแล้วใช่ไหมล่ะ?' เสียงงัวเงียของใครอีกคนตอบกลับมาจนคนฟังเชื่อว่าอีกฝ่ายไม่ได้เห็นเป็นเรื่องหนักหนา เฉยชาเสียจนคนฟังต้องกลืนคำพูดมากมายเหลือแค่ประโยคธรรมดาๆ อีกประโยคหนึ่ง
'กินแล้ว แต่มันไม่หาย ปวดท้องจนนอนไม่หลับ'
'อือๆ นอนๆ ไปเถอะ เดี๋ยวก็หายเอง'
ทำอะไรไม่ได้... นอกจากทนต่อไป...
ความเจ็บป่วยนั้น ไม่นานก็หาย และเมื่อไม่เหลืออาการแล้ว ความรู้สึกทรมานก็หายไปด้วย... แต่รูรั่วเล็กๆ ที่ไม่มีใครเห็น... ไม่มีทางรักษา
..............

ใครสักคนเคยบอกไว้ว่า คนเรามักจะจำเรื่องร้ายๆ ได้มากกว่าเรื่องดี
นั่นก็เพราะความสุขมันเป็นเหมือนความอบอุ่นของฤดูร้อนที่อาบไปทั่วร่าง รายล้อมรอบตัวให้รู้สึกถึงความอิ่มเอม
แต่ความทุกข์นั้น... เป็นเหมือนลมหนาวที่กรีดลึกลงไปจนถึงกระดูก บาดเข้าไปถึงข้างในเพื่อทิ้งรอยแผลที่ยากจะลบเลือน

ข้อมือเล็กที่เป็นรอยแดงรูปคล้ายรอยนิ้วมือวางทิ้งลงกับพื้นกระเบื้องสีซีดจาง เสียงโทรศัพท์เครื่องเดิมยังดังไม่หยุด เพราะคนที่ไม่เข้าใจไม่รู้เลยว่าทุกอย่าง 'จบ' ลงแล้ว
ในฝ่ามือข้างนั้นกำของขนาดไม่ใหญ่นักไว้แน่นจนแทบมองไม่เห็น แต่ดวงตาที่เหม่อลอยก็ค่อยๆ เลื่อนมาหาสิ่งนั้นด้วยแววของการตัดสินใจ
..............

'ทำไมถึงไปบ้านหมอนั่น' เสียงที่เคยถามในอดีตราบเรียบแต่เย็นชาจนสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจเต็มเปี่ยม
ยิ่งเมื่อได้ความเงียบเป็นคำตอบ ฝ่ายที่กำลังขับรถจึงระบายความไม่พอใจออกมาจากท่าทางและสายตา โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าดวงตาแดงก่ำของร่างบนที่นั่งข้างๆ เลื่อนลงไปหาโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กที่ถูกวางทิ้งไว้ข้างเบาะ
แขนที่พ้นออกมาจากชายเสื้อคลุมเต็มไปด้วยรอยแดงเถือก เลือดแห้งกรังยังเกาะติดอยู่ตามบาดแผลเล็กๆ ที่กระจายอยู่ทั่ว แต่เจ้าของไม่สนใจอะไรนอกจากจะยื่นมันออกไปหยิบโทรศัพท์ตรงหน้าขึ้นมา
หน้าจอดับสนิท บอกว่าเจ้าของไม่ใส่ใจจะเปิดเครื่องนานแล้ว... และกว่าจะรู้ว่ามีสายเรียกเข้ามาสักกี่ครั้งก็คงพรุ่งนี้เช้า... แล้วจะมีประโยชน์อะไร?
มือข้างที่ว่างอยู่กำแน่น ขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันมองออกนอกหน้าต่างพร้อมกับประกายของการตัดสินใจ
.............

ความจริงมันเป็นอย่างนั้น... สิ่งที่พังทลายไปแล้ว ไม่มีทางกลับคืน... แล้วจะมาเรียกร้องเพื่ออะไร... ในเวลาที่ทุกอย่างมันสายเกินกว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม?

เสียงโทรศัพท์จากในห้องที่ดังอยู่หลายสิบรอบเงียบลงไปแล้ว... แต่อีกพักหนึ่งก็คงกลับมาอีก
มือที่วางอยู่บนพื้นค่อยๆ ยกขึ้น เผยให้เห็นมือถือเครื่องเล็กที่ถูกกำแน่นอยู่ข้างใน นิ้วที่สั่นนิดๆ กดตัวเลขที่เคยคิดว่าลบออกไปหมดแล้ว แต่ความจริงกลับฝังลึกอยู่ในใจไม่ต่างจากเมื่อก่อน... ผิดก็แต่เวลานี้ ความทรงจำฝังลึกนั้นมันทาบขนานไปกับรอยร้าวที่ไม่มีทางลบหาย
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดดดด
สัญญาณที่เคยต้องรอฟังมันดังอยู่เป็นสิบๆ รอบในอดีต วันนี้ต่างออกไป เพียงแค่ไม่กี่ครั้ง เสียงปลายสายก็ดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น แต่...
"มันจบแล้วล่ะ... ไม่มีทางแล้ว... พอเถอะ..."
............

ใครสักคนเคยบอกไว้ว่า คนเรามักจะจำเรื่องร้ายๆ ได้มากกว่าเรื่องดี
ใช่แล้วล่ะ... ก็เพราะคนเราเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ... ความเจ็บปวดที่เคยเจอมาแล้วจึงสลักลึก และกลายเป็นบทเรียนที่ไม่มีวันลืม

FIN

Talk: เมื่อวานเขียนๆๆ ด้วยอารมณ์บางอย่าง ^^ แล้วก็เห็นว่าไหนๆ ก็เป็นรูปเป็นร่างละ ถึงจะสุดแสนสั้น แต่ก็เอามาเก็บไว้ในไดดีกว่า ก็เลยเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละจ้า

ไหนๆ ก็ขึ้น theme ใหม่ทั้งที อัพซะหน่อย

Mon, 21 Jan 2008 13:36:27 GMT

ไม่ได้อัพตั้งนานแน่ะ... ไม่ใช่อะไร มัวแต่เอาเวลาไปใช้ account ในการสูบ ^^
ที่นี่เลยมีอะไรเปลี่ยนแปลงจากเดิมหลายอย่าง (เรอะ?) เช่น รูป---กลายเป็นรูปลูลู่สุดที่รักไปแล้ว (*ไปเอามาจาก community ของ code geass ฮับ จำไม่ได้แล้วว่าใครแจก) กับหน้า Friend ที่มีขึ้นมาแล้ว เพราะไปลง community ซะเยอะ
ที่จริงมีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นเยอะมาก เรื่องดีๆ ก็มี เรื่องไม่ดีก็เยอะ แต่ยังไง สุดท้ายก็มีแต่เราที่เหมือนเดิม
(ขอบ่นไปด้วย: ทำไมมันโหลดช้าจังวะ อยากดู Shounen Onmyouji แต่หาโหลดไม่ได้ อับจนจัดเลยต้องไปโหลดจาก youtube ไฟล์เล็กก็ยอม แต่ขนาดนี้ยังช้าอีก ขออีกพาร์ทนึงเหอะว๊า... ไม่เคยอนาถขนาดนี้มาก่อนเลย)
*------*
ตอนนี้กำลังอีดิธนิยายฉบับด่วนอยู่เล่มนึง... เป็นเรื่องที่พิลึก แต่ก็ฮาดี คนวาดภาพประกอบเป็นนักเขียนการ์ตูนที่เราชอบซะด้วย Shimizu Yuki เลยรู้สึกมีฟามสุขได้ ถึงแม้เรื่องจะแปลก โดยเฉพาะครึ่งเล่มแรก พิลึกพิลั่นมาก (ครึ่งเล่มหลังแค่แอบจิต 555+)
โอ๊ะ
โหลดเสร็จแล้ว กลับบ้านดีกว่า
ไว้จะมาอัพใหม่นะ

Acacha

ความสงบ

Fri, 19 Oct 2007 16:20:11 GMT

'...No one can bring you peace but yourself...'

- Ralph Valdo Emerson

คิด....

Thu, 05 Jul 2007 04:20:50 GMT

ตอนนี้เรา...รู้สึกเหมือนอยากไปที่อื่น
บางทีสิ่งที่จำเป็นสำหรับเราจริงๆ อาจจะเป็นการอยู่ห่างๆคนที่เราอยู่ด้วยตอนนี้ก็ได้
คนเราเรียกร้องจะฟังแต่สิ่งที่อยากฟัง สิ่งที่ฟังแล้วสบายใจอย่างเดียวตลอดไปไม่ได้ก็จริง แต่...
เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องเป็นฝ่ายทนทุกครั้ง
ทนฟังสิ่งที่ไม่อยากฟัง ทนเก็บอารมณ์โกรธ หงุดหงิด
รู้สึกเหมือนที่นี่จะมีอะไรให้เราต้องทนเยอะจริงๆ ^^
....ตอนนี้มีเรื่องให้คิดหลายอย่าง มีเรื่องที่สับสนอยู่หลายอย่าง
แต่...เราคิดออกอย่างหนึ่งล่ะ ว่าเราน่าจะต้องการอะไร
เราอยากไปจากที่นี่
แต่ก็ไม่รู้จะทำได้รึเปล่าอ่ะนะ ^^
รอดูกันต่อไป

+Acacha+

ยังเหมือนเดิม

Mon, 28 May 2007 05:24:48 GMT

ตอนนี้ยังไม่ได้ขยับไปไหน
รู้สึกกังวลๆเหมือนกันแหละ
แต่ก็คิดว่าทางที่ดีกว่าคือใจเย็นๆไว้ ไม่ต้องไปเครียดอะไรมาก ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า
.
.
.
.
บางทีเราก็คิดว่า ไอ้การที่คนอย่างเราต้องมากังวลนี่สิ บ้ากว่าอีก
เอาเหอะ
ก็ค่อยๆดูไปแหละ
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด --ตามคติเดิม 5555+

Acacha

เบื่อ

Sun, 13 May 2007 15:42:11 GMT

ช่วงนี้หลุดพ้นมาจากสถานที่เดิมละ
แต่ก็กำลังเนือยกับทั้งชีวิตแล้วก็ความเฉื่อยของตัวเอง

เบื่อจัง
---------------
acacha

คืนสู่ความว่างเปล่า

Sun, 06 May 2007 07:24:57 GMT

กลับมาสู่สภาพเดิมอีกครั้ง ^^
ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองรู้สึกยังไง
ตอนนี้เรามาถึงทางสายเดิมที่ไม่มีทั้งทางแยก แล้วก็ทางให้หันหลังกลับ

แต่มันก็เป็นทางที่เราเลือก ก้มีแต่ต้องเดินต่อไปเท่านั้นแหละนะ ^^
----------
อคาชา

ป.ล. มีเรื่องเล่าอีกเยอะ แต่เดี๋ยวไอ้นิจะมาเอาของที่บ้านแล้ว ไว้คราวหน้าจะโม้ยาวก็แล้วกันนะ

The answer

Tue, 03 Apr 2007 15:54:33 GMT

i've got the answer.
This is not my Mars.

-Acacha-

บันททึกประจำวันหมายเลข AC-29m07

Thu, 29 Mar 2007 09:52:12 GMT

ในที่สุด ก็ไม่ต้องเลือกแล้วล่ะ ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว
ยังไงก็ลองไปก่อน เป็นยังไงไว้ค่อยว่ากันอีกที....
เส้นทางที่อยู่ตรงหน้า จะใช่ หรือไม่ใช่....ไว้เราจะได้รู้เอง
ถ้าใช่ เราก็แค่เดินต่อไป แต่ถ้าไม่ใช่ เราก็อาจจะแวะพักข้างทาง หรือไม่ก็เดินตัดไปอีกด้าน
มันก็เท่านั้นเอง
ชีวิตมันก็มีแค่นี้
ทุกอย่างมันก็เป็นแค่เรื่องธรรมดา....

ไม่อยากเปลี่ยนเป้าหมายในการดำรงชีวิต
อยากมีชีวิตอยู่เพื่อความสุขไปเรื่อยๆ
ตั้งใจไว้ว่า เราจะไม่เปลี่ยนไป
...ข้อนี้แหละ ที่จะไม่ยอมให้เปลี่ยนไปเด็ดขาด...

+Acacha+

ข้างหน้านี้ คือดาวอังคารของเรา...หรือว่า...?

Sat, 24 Mar 2007 05:55:34 GMT

พอทำท่าจะได้ก็ต้องมาเจอการตัดสินใจอีกแล้ว
เอาไงดี
......มีแต่คนเชียร์ว่า ก็ลองทำไปก่อน
เราว่ามันก็ดี เพราะสบายใจชัวร์ๆ แต่....
ถ้าถามแล้ว เราก็อยากทำงานในออฟฟิศมากกว่าอ่ะนะ
แต่ที่ที่มองไว้อีกที่ก็ยังไม่ติดต่อมาเนี่ยสิ (เพราะที่นี่ติดต่อมาเร็วเกินไปนั่นแหละ)
เฮ้อ....
แต่ยังไงก็ต้องลองไปสัมภาษณ์รอบ2ดูก่อนแหละนะ

+Acacha+

Sakura Tsukuba: ‘ความอบอุ่น’

Thu, 22 Mar 2007 05:42:01 GMT

Sakura Tsukuba: ‘ความอบอุ่น’
-หนุ่มเรนเดียร์กับสาวซานต้า
-แวมไพร์ที่รัก

วันนี้มาพูดเรื่องนักเขียนการ์ตูนคนหนึ่งที่เราชอบมาก --- Sakura Tsukuba
ผลงานของเขาก็มีหลายเรื่องที่หลายคนคงเคยอ่าน หรือเคยเห็นผ่านตามาบ้าง เช่น สัมผัสรักจากฟากฟ้า หรืออย่างเรื่อง Yoroshiku Master—หนุ่มเรนเดียร์กับสาวซานต้า แล้วก็ แวมไพร์ที่รัก (เรื่องล่าสุดที่เราเพิ่งได้อ่านเมื่อกี้นี้เอง)
ลายเส้นของอาจารย์ Tsukuba สวยมากเลยแหละ เป็นแนวที่เราชอบพอดี คือเส้นไม่หนัก และก็ไม่จางจนเกินไป สัดส่วนของรูปก็พอดี ภาพหน้าปกก็ลงสีสวย สรุปว่าวาดเก่งมาก (โดยเฉพาะภาพสัตว์ของเค้า จะน่ารักมาก)
แต่จุดเด่นของนักเขียนคนนี้ที่เราชอบมากที่สุด ไม่ใช่เรื่องลาดเส้น แต่เป็นบรรยากาศในเรื่อง
อ่านของอาจารย์คนนี้ทีไร มองภาพแล้วก็คิดทุกทีว่า --- อุ่นจังน้-า ให้ความรู้สึกดีๆหลังอ่านจบ ภาพหลายภาพของอาจารย์เค้า มันสามารถสื่อออกมาได้ โดยที่ไม่ต้องมีคำพูดอะไรกำกับ ไม่ต้องมีตัวละครมาพูด มาอธิบายให้ฟังเลย แค่ภาพๆเดียวในฉากนั้น คนอ่านก็จะรับความรู้สึกที่เขาจะบอกได้เอง
อย่างเช่นเรื่อง สัมผัสรักจากฟากฟ้า
(*หมายเหตุนิดนึงว่าไม่มีการ์ตูนเปิดอยู่ เลยจำรายละเอียดไม่ค่อยได้)
เราชอบเรื่องของรุ่นพี่ (พระรองอ่ะแหละ) กับหมามากเลย ส่วนใหญ่จะเป็นตอนพิเศษแถมท้าย แต่มันให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ว่าแล้วก็จำตัวภาพไม่ได้จริงๆ เลยเอามาพูดโยงกับประเด็นของวันนี้ไม่ได้ --- ผ่านๆ ----

เล่มที่อยู่ในมือเราตอนนี้ หนุ่มเรนเดียร์กับสาวซานต้า แล้วก็ แวมไพร์ที่รัก (2เรื่อง เล่มเดียวกัน)

หนุ่มเรนเดียร์กับสาวซานต้า เป็นเรื่องของพระเอกที่เป็นตระกูลเรนเดียร์ที่กลายร่างเป็นคนได้ (เอ...หรือจะเรียกว่าคนกลางร่างเป็นเรนเดียร์หว่า?) แล้วเรนเดียร์แต่ละ..เอ่อ...คน ก็จะมีซานต้าของตัวเองที่จะต้องหาให้เจอ ซานต้าจะเป็นมนุษย์ธรรมดา เป็นใครสักคนในโลก ถ้าเรนเดียร์กับซานต้าเจอกันแล้ว ก็จะรู้ได้เอง และเรนเดียร์จะต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง ซึ่ง---ไคโตะ พระเอกของเรื่อง ก็มาเจอกับซานต้า คุรุมิ โดยบังเอิญ คุรุมิเป็นเด็กในครอบครัวที่มีฐานะอยู่เหมือนกัน พ่อทำงานยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้าน วันคริสต์มาสนี่ก็เลยกลายเป็นเวลาที่นางเอกของเรื่องต้องเหงาอยู่คนเดียวทุกปี แต่ปีนี้....คุรุมิได้มาเจอกับไคโตะ.... (*ว่าแล้วก็ตัดบทซะงั้น เพื่อไม่ให้เป็นการสปอยล์)
ความน่ารักของเรื่องนี้จะมีส่วนคล้ายกับเรื่องสัมผัสรักจากฟากฟ้านิดนึงเหมือนกัน ตรงที่เรารู้สึกว่า ตัวละครแต่ละตัว (นางเอก กับพระเอกนั่นแหละ เรื่องสั้น ตัวละครน้อยอ่ะ) เหมือนเป็นสิ่งที่มาเติมเต็มอีกฝ่าย (งืมๆ ลำบากจัง จะทำยังไงให้ไม่สปอยล์เนี่ย?) ความน่ารักของเรื่องนี้อยู่ที่ตัวละครนี่แหละ

แวมไพร์ที่รัก

ฟังชื่อเรื่องแล้วบางคนอาจจะเดา(เหมือนเรา) ว่าก็คงประมาณไม่พระเอกก็นางเอกเป็นแวมไพร์ และอีกคนเป็นมนุษย์ มาเจอกัน รักกันแล้วก็แฮปปี้เอนดิ้ง....ต้องขอบอกว่า...ไม่ใช่เลย!
เร็น พระเอกเคยเป็นมนุษย์มาก่อน แต่ถูกแวมไพร์ดูดเลือด ทำให้กลายเป็นแวมไพร์ไปด้วย ซึ่งเคสนี้จะหายากมาก เพราะมีน้อยคนที่ถูกแวมไพร์ดูดเลือดแล้วไม่ตาย เร็นอยู่มานานมากกกก แต่เขาก็พยายามไม่ดูดเลือดมนุษย์ เพราะไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะเขา และปัจจุบัน เขาก็เลยให้ความร่วมมือกับตำรวจ ยอมให้ตรวจร่างกายของเขาได้ และช่วยเหลือเรื่องการสืบคดี โดยฝ่ายตำรวจก็จะดูแลเรื่องอาหาร(เลือด)และที่พักให้ (ไม่ได้ให้ดูดเลือดไปทั่วนะ แค่มีเลือดให้เท่านั้น และถึงจะเอาเลือดจากคน ก็จะไม่ใช้วิธีดูดเลือดออกมาจากตัวคนเลย เพราะไม่งั้นอาจจะตายได้) เพราะงั้น เร็นก็เลยได้รับการดูแลจากไอโกะ ตำรวจหน่วยสืบสวน (แต่ไมได้มาแนวคนรักนะ) และวันหนึ่ง ก็มีคนมาเคาะประตูห้องของเร็น พอเปิดออกไป สิ่งที่เร็นเจอก็คือ.....
ไมอะ ....เด็กผู้หญิงคนนึง (เด็กจริงๆนะ ประมาณประถมอ่ะ)
มาบอกว่าเป็นลูกสาว มีจดหมายของแม่มายืนยัน เร็นเคยคบอยู่กับแม่ของเด็ก แต่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่เขาจะมีลูก เพราะแวมไพร์ไม่เหมือนมนุษย์ (*ความจริงเป็นยังไง---บอกไม่ได้อ่ะ เดี๋ยวกลายเป็นสปอยล์) ตอนแรกเร็นจะไม่ให้ไมอะอยู่ด้วย แต่หลังจากเหตุการณ์บางอย่าง ก็ตกลงให้อยู่ด้วยกันได้
มีภาพๆนึงที่เราชอบมาก คือตอนแรกตู้เย็นในห้องของเร็นจะมีแต่ถุงเลือด (ก็เป็นแวมไพร์นี่) แต่หลังจากที่ไมอะมาอยู่ด้วยแล้ว จากภาพตู้เย็นโล่งๆ มีแต่ถุงเลือด ก็กลายเป็นตู้เย็นที่วางถุงเลือดไว้มุมหนึ่ง แล้วก็มีผลไม้กับอาหารชนิดอื่นๆอยู่ด้วยกัน ตรงชั้นวางน้ำที่เคยว่างก็มีขวดขนาดต่างๆใส่ไว้เต็ม ตู้เย็นแบบนี้มันให้บรรยากาศของ “บ้าน” อย่างบอกไม่ถูก แต่แค่เห็นภาพนี้เราก็รู้สึกเหมือนได้ยินคำพูดมากมาย รู้สึกถึงความอบอุ่นจากภาพโดยที่ไม่ต้องมีคำบรรยายอะไรเลย...

อาจารย์ Tsukuba เค้าเก่งเรื่องนี้จริงๆ อ่านกี่เรื่องๆ ก็มีความสุข