ถึงเวลาลาจากสวรรค์แห่ง isolation อีกครั้ง...

พรุ่งนี้...
ก็จะถึงเวลาที่เราต้องไปอยู่ในเงื้อมมือของฝรั่ง
ไม่ช่ายยย พรุ่งนี้เราจะเริ่มชีวิตเหมือนคนธรรมดา ตื่นเช้า (มาก) ออกไปทำงานอีกแล้วล่ะ....
เครียดน่าดูเลย มันไวเกินไปน่ะ คือเค้าต้องการคนด่วนมาก เราไปสัมภาษณ์มาเมื่อวาน วันนี้เค้าโทรมาบอกว่าได้ และบอกให้เราไปเริ่มงานพรุ่งนี้เลย! (ที่จริงเค้าจะให้ไปบ่ายนี้ด้วยซ้ำ แต่เรารู้สึกเหมือนสภาพจิต ณ ตอนนี้มันเกินรับ เลยอ้างไปก่อน ได้เลื่อนเป็นพรุ่งนี้แทน... เหมือนเค้าจะจับได้ด้วยว่าเราลังเล แต่ทำไงได้ล่ะ...)
ก็เรามันพวกรัก isolation เท่าสวรรค์ชั้น 11 ชอบ isolate ตัวเองโดยไม่รู้สึกแย่ซักกะติ๊ด พอต้องมาดำรงชีวิตแบบคนธรรมดาเลยเครียดเลย 
เครียดหนักด้วย
แถม (อันนี้ความลับนะ) เราเป็นโรคผวาฝรั่ง ^^" ทั้งที่ก็ไม่ใช่ว่าสื่อสารกะเค้าไม่รู้เรื่องนะ เค้ายังบอกว่าภาษาเราโอเค แต่มันก็อดผวาไม่ได้ คงอารมณ์ประมาณ ผวาสิ่งมีชีวิตที่ต่างจากเรามั้ง (สมัยโบราณเค้ายังไม่ชอบฝรั่งมังค่า หัวเหลือง หัวแดงเลยนี่นา) แล้วไอ้ที่จะไปเนี่ย มีแต่ฝรั่งทั้งนั้นอีก (มีแต่ฝรั่งทั้งนั้นจริงๆ ในห้องเดียวกันก็ 2 คนละ) 
เราบอกเจ๊ภัทรไปเมื่อกี้ แต่เจ๊ภัทรบอกว่า "ไม่ใช่แค่ฝรั่งหรอก เธอผวาหมดแหละ" --- ก็คงจริง เราเป็นมนุษย์ isolation นี่นา 
เครียด....
จนเกือบจะได้พล็อตเรื่องสั้นสไตล์ stream of consciousness 1 เรื่อง... 
เอาล่ะ!
เนื่องในโอกาสนี้จะขอบวงสรวงสวรรค์แห่ง isolation ในวันธรรมดาเป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปเราคงต้องลดเวลาสุขสันต์ให้เหลือแค่เสาร์-อาทิตย์
โอมม~ isolation จงเจริญ~ 
ขออัญเชิญเทพแห่ง isolation รับเครื่องบวงสรวง //ชัวะๆ// (*กรีดส่วนของความเป็นมนุษย์ธรรมดาใส่โถบูชา*)
//คำนับอีก 11 ครั้ง//
~จบพิธี~
จากนี้เราจะเก็บสวรรค์ไปไว้เสาร์อาทิตย์ เราจะ fight for เงิน! เพราะเงินเดือนแปลว่าเงินซื้อหนังสือ 
...ขอพลังจงอยู่กับเรา...

-------
Acacha