.
.
.
เรื่อยๆ มาเรียงๆ ~*
กำลังจะไปเรียนภาษาล่ะ เริ่มเสาร์หน้า ก่อนหน้านี้รู้สึกเหมือนชีวิตไร้แก่นสารเหลือเกิน เลยไปลงเรียนให้ในหัวมีสาระซะบ้าง ปรากฏ ลงเรียนไปแล้วงานยุ่งชิบฯ
แต่เรียนก็ดี อยากกู้ภาษาฝรั่งเศสกลับมา ตั้งแต่จบ ม.ปลายก็ไม่ได้แตะมันอีกเลย ลืมเกลี้ยง

คราวนี้จะตั้งใจเรียน จะได้ไม่ครึ่งๆ กลางๆ ครึ่งบกครึ่งน้ำอย่างสมัย ม.ปลายอีก

^_____________^

สิ่งที่เป็นเป้าหมายในเวลานี้
1. เที่ยว Vegetamal trip ภูกระดึง ปลายเดือน ม.ค. 53
2. โปรเจ็ค ตปท.
3. หาแหล่งเลี้ยงปากท้องแห่งใหม่ ปี 53 หลังโปรเจ็ค ตปท.

ช่วงนี้ทำไรบ้าง
1. ทำรายงาน GPA ส่งกระทรวง (เพิ่งรู้ว่าต้องทำ ยุ่งยากชิบฯ)
2. งานค้างๆๆๆ ลิสต์เกรดเทอมที่แล้วของชั้นมัธยม, พวกป้ายทั้งหลาย โปสเตอร์ทั้งหลาย 
3. แปลงาน เหลืออีก 100 หน้าสุดท้ายเท่านั้น 
4. อีดิทนิยาย เพิ่งทำไปได้ 3 หน้า และจะทำต่อหลังแปลอีกเล่มเสร็จ 
ฟังดูแน่นเอี้ยดดีเหมือนกัน (ช่วงนี้ผมหงอกขึ้นเพียบ 555+)

.
05/01/09
วันนี้ประเดิมด้วยการมาทำงานสาย เพราะนึกว่ายังมา 8 โมงได้อยู่ เลยใจเย็น ดีนะ แอบระแวงไว้เหมือนกัน เลยสายไปแค่ 15 นาที เฮ้อ แต่ก็แปลว่าไม่ได้เลิกงานบ่าย 3 ...ไม่ได้ไปแบงก์อีกแล้วง่ะ

05/01/09
วันนี้เล่นเกมไม่ถึงไหนเลย อืดมาก ไม่รู้ไมถึงง่วง ไม่ไหว เล่นตั้งนาน ได้แค่ไปรับพวกโจรสลัดมาเป็นพวกอีก 3 คน

07/01/09
เมื่อคืนฝันร้าย ฝันว่ากลับไปทำงานที่เก่า ในฝันกำลังเดินขึ้นลิฟท์ไปที่แผนกเลย เดินไปเครียดไป กลุ้มว่าทำบ้าอะไรของเราวะเนี่ย พยายามเค้นสมองหาทางรอดไปพร้อมๆ กับความเครียดที่ใกล้จะเจอมิแรนด้า นึกในใจว่ามาครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วบ๊ายบายเลยได้มั้ย จากนั้นก็จะได้กลับไปหาท่านพ่อแล้วบอกท่านพ่อว่าที่ออกไปน่ะ ล้อเล่น เครียด เครียด เครียด จนลิฟท์เปิด ต้องเดินเข้าแผนก ก็...
นาฬิกาปลุกดัง ต้องตื่นพอดี ^^ รู้สึกโล่งใจที่มันไม่ใช่ความจริง และก็รู้ตัวว่าเราเครียดกับที่ทำงานเก่ามากแค่ไหน ลาออกมาจนครบปีแล้ว ยังขยาดไม่หาย
 

.
29/12/08
เมื่อวาน... Gremio ตายแล้ว T_T น้ำตานองหน้า จะเล่นกี่รอบก็เศร้า ตอน Teo หรือ Ted ตายยังไม่เศร้าเท่านี้เลยด้วยซ้ำ คงเพราะตัวละคน 2 ตัวนั้นไม่ค่อยอยู่กับเรามั้ง เลยไม่ค่อยผูกพัน ฮือออ Gremio
ตอนแรกก็นึกอยู่ว่าทำไมถึงได้เหม็นขี้หน้าอีตา Milch อย่างงี้นะ (ชื่อก็พิลึก) ตอนนี้นึกได้ละ เจ็บปวดมาตั้งแต่ตอนเล่นคราวแรก มันฆ่า Gremio แต่พอเราชนะมัน เรากลับแก้แค้นไม่ได้ เพราะต้องเอามันเข้าพวก T_T (น้ำตาเป็นสายเลือด) ตอนเล่นรอบแรกงี้แทบทนไม่ได้ ถึงกับต้องเซฟแล้วขอลองเลือกทางตายให้มันสักหน หลังจากนั้นค่อยกลับไปแก้ตัวใหม่ ถ้าไม่ใช่เพราะเก็บ 108 Stars ครบแล้วจะชุบชีวิตได้นะ เราคงยอมตัดอีตากุหลาบไปเลย
...เศร้า...

04/01/2009
จัดการ Neclord ได้แล้ว กว่าจะล้มได้ ฝ่ายเราก็ม่องไป 3 แน่ะ แถมค่าหัวเจ้า bloodsucker ตัวนี้ก็ถู๊กถูก แค่ 10000 เอง ลูกน้องมันบางตัวยังแพงกว่านี้อีก
แต่ผ่านเจ้านี่ได้ในรอบเดียวก็ดีละ ไม่ใช่อะไร จะได้เดินขึ้น-ลงปราสาทมันแค่รอบเดียวไง ปราสาทของอีตานี้โคตรวงวนเลย เดินไกลมาก (แต่เงินค่าหัวมอนสเตอร์รายทางใช้ได้เลยนะ)
 

.
.
.
26/12/08
เป็นหวัดส่งท้ายปีเก่าซะแล้วสิ 
เกือบลืมแน่ะ เมื่อวานเราเล่นเกมแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองอาจจะพลาดเก็บตัวละครไปหนึ่งตัว (ไม่แน่ใจ จำไม่ได้แล้ว) ต้องไปหาข้อมูลดูซิว่าลืมอีกตานักเวทย์มนต์แก่ๆ นั่นไปรึเปล่า... สังหรณ์ว่าลืม แต่... แง อุตส่าห์ฆ่ามังกรได้แล้วอ่า ไม่อยากกลับไปสู้อีกรอบ ถึงเราจะเลเวลสูงขึ้นจนชนะมันได้แน่ๆ ก็เหอะ แต่ไอ้ตัวนี้มันอึด ตายยากอยู่นา  

28/12/08
เราน่าจะไม่ได้พลาดเก็บตัวละครนะ... คิดว่า 
ตอนนี้กำลังเล่นอย่างเมามันส์ มีตรงที่แอบนึกไม่ออกด้วย
1. ยัย Lotte... บอกแมวหาย สงสัยต้องไปตามจับให้ บางทีมันอาจจะเป็นแมวที่อยู่ในหมู่บ้านที่เราไปเล่นพนันกะ Taiho แต่ไอ้แมวบ้านั่นมันวิ่งหนีลูกเดียว จับไม่ได้ง่ะ ต้องทำไงหว่า กำลังสงสัยว่าอาจมีไรเกี่ยวข้องกะยัยเด็ก Meg 
2. ยัยผู้หญิงที่บอกให้เอาแหวนไข่มุกไปให้ก่อน... ไข่มุกบ้านั่นมันหาซื้อจากไหนหว่า...
ย๊ากกกกกก ตอนนี้เรากลับมาหนุกหนานกะ Suikoden อีกรอบจริงๆ แล้วล่ะ ตอนแรกกะเล่นเพื่อลดความอยากอาหาร (**ตอนนี้อ้วนจนรับตัวเองไม่ได้แล้วจริงๆ อ้วนจนแทบช็อก) แต่ตอนนี้เล่นเพราะสนุกจริงๆ แล้วล่ะ 
ภาคนี้มีอะไรที่ทำพลาดไปนิดหน่อยด้วยล่ะ คือ... เผลอให้ Gremio ติด Thunder Rune... พลาดจริงๆ =_= ก็ตอนแรก Flik (ที่ร๊ากกก) ไม่อยู่กับเรา และในทีมของเราจำเป็นต้องมีสายฟ้ากับไฟนี่นา (ความชอบส่วนตัว) เลยเผลอยกไฟให้ Cleo แล้วยกสายฟ้าให้ Gremio ลืมไปสนิทว่า Gremio จะตามเราเป็นเงาตามตัว เพราะงั้นพอมี Flik ซึ่งเราไม่มีทางปล่อยให้ Flik นั่งเฝ้าปราสาทแน่ ก็จะกลายเป็นมีสายฟ้า 2 คน และไม่มีไฟ! ทำใจลำบากมาก เพราะเวลาลุย outdoor อยากเอา Kai ติดตัวไว้ จะได้โจมตีได้ทีละยกแก๊ง รู้งี้น่าจะทำอย่างตอนที่เล่นรอบแรก ให้ Gremio ใช้ไฟ... ความจริงมันก็เอาออกได้หรอก แต่... เราดันให้อาวุธของ Gremio ติด Water Rune piece ไปแล้วฟร่ะ (อันนี้พลาด) ไม่รู้มีผลอะไรรึเปล่า ถ้าเอาธาตุขัดกัน เลยยังไม่เปลี่ยนมาจนถึงตอนนี้
.
.
.
เฮ้อ... หรือว่าความจริงเราควรซื้อคอมใหม่เพื่อให้เล่นเกมได้เต็มที่?

ตรงตามชื่อเรื่อง...
และคดีเดิมๆ
พี่แผนกบัญชีคนหนึ่ง... มาวานให้เราช่วยงานอีกแล้ว (พูดให้ตรงกว่าคือหลอกใช้งาน) เราไม่ถือเรื่องขอความช่วยเหลือ แต่หน่ายตรงที่เราไม่ได้ deal เรื่องนี้ ทำไมมาให้เราติดต่อ ทำไมไม่ติดต่อเอง มันไม่น่าจะยากนะ
อ้างเหตุผลว่า พี่ยุ่งอยู่ แล้วทำไมไม่คิดว่าคนอื่นเค้าก็มีงานของเค้าเหมือนกัน เค้าอาจจะยุ่งอยู่ก็ได้ ถึงตัวเองยุ่งอยู่แล้วไงอ่ะ หน้าที่คือหน้าที่สิ ยุ่งให้ตายก็ต้องทำให้เสร็จ
ไม่เข้าใจว่าสบายใจได้ยังไง ให้คนอื่นทำงานของตัวเองให้อยู่ได้ หลายครั้งแล้ว ความรับผิดชอบหายไปไหนหมด

ทำเอาเราหมดอารมณ์ทำงานอีกชิ้นเลย (มันต้องออกแบบ ต้องเค้นหัวศิลป์ที่มีอยู่น้อยนิด พอเจอเรื่องงี้เลยยิ่งนึกไม่ออก)
 
เซ็งพวกไม่มีจมูกเป็นของตัวเองว้อยยยย

5 ธ.ค. 51
วันพ่อ ไปจุดเทียนหน้าทีวีกับพวกป้าเจ้าของหอมาด้วย ได้ยินเสียงคนจากหออื่นบ้าง จากตรงซอยบ้างร้องเพลงสรรเสริญฯ กัน ก็ให้รู้สึกว่าอย่างน้อยคนไทยก็มีดีเรื่องนี้แหละนะ
นั่งอ่าน Twilight อีกรอบ และเริ่มคิดว่าจะซื้อ The Host ดีมั้ย...

วันจันทร์
ท่านพ่อไปบรูไน ท่านลุงไปเฝ้าภรรยาที่โรงบาล... เราครองห้องคนเดียว~*
แต่พอว่างอย่างงี้มันก็หง่าวๆ ไงไม่รุ ถึงจะมี newsletter ทำก็เหอะ แต่มันก็ทำๆ หยุดๆ (มีเวลาตั้งอาทิตย์) ง่วงแทบทนไม่ไหวแล้ววว

วันพฤหัส
ท่านพ่อกลับมาแล้ว ลูกสาวท่านลุงก็คลอดแล้ว (ตัวเล็กนิดเดียว+ขาวมาก+หน้าเหมือนท่านลุงเลย)

วันพุธ+วันพฤหัส
ค้นพบแหละ ความรู้สึกเวลาเห็นเลือดกับได้กลิ่น+ชิมดาร์คช็อกโกแลตนี่เหมือนกันเลย มันจะมีความรู้สึกข้นๆ จุกขึ้นมาถึงคอ
(อธิบายยาก พูดว่าเป็นลมเพราะเลือดมันให้ความรู้สึกข้นๆ / กลิ่นข้นๆ มีแต่คนทำหน้างง แต่มันเป็นงั้นจริงๆ พอมานึกได้ว่ามันคล้ายกับดาร์คช็อกโกแล้วชัดขึ้นแฮะ ชัดเจนเลย มันข้นจริงๆ)
แต่งี้ ถ้าบอกว่าเราเมาดาร์คช็อกโก ก็แปลว่า เราเมาเลือดด้วยอ่ะดิ 555+
อ๊ะ ลืมเล่าสาเหตุของการค้นพบ ก็วันพุธอ่ะดิ รีบไปหน่อย แขนเลยไปกด+ขูดกับที่ตัดเทปใส เลือดออกเลย
เมื่อวันพุธไปกิน MK กะเพื่อน เนื่องในโอกาสไอ้นิดเลิกกับผู้ชายและไอ้แจนคบกับผู้ชายคนใหม่ อร่อยดี กินกันแบบไม่ยั้งเลย
เพื่อนๆ สนใจจะไปทีลอซูกันด้วย เราคิดว่าทีลอซูก็น่าไป น่าจะไม่เกิน 5 พัน เพราะงั้นก็น่าจะไม่กระทบกับแผนเที่ยวทางไกลของเรา (พูดถึงแผน---นึกๆ อยู่ว่าจะชวนใครดี ไอ้เตย... ก็ทำท่าเหมือนจะไปกับคนอื่น ไอ้นิด... ก็พูดเหมือนบ่จี๊ ไอ้แจน... ถึงมันจะรวย แต่ติดต่อยากชิบ ไอ้แคท... เว้นไว้ละกัน ก็เหลือไอ้นิ... แต่ถ้าเป็นนิ ก็เดาได้เลยว่ามันอยากไปที่ไหน และอาจมีแต่รายการช็อปอ่ะดิ อืม... ลำบากแฮะ แต่จะไปคนเดียวมันอาจจะพิลึกๆ และ... จะไหวเหร้อ...)

วันศุกร์
เป็นวันวุ่นจริงๆ ไม่คิดว่าตัวเองงานยุ่ง แต่ดันไม่มีเวลาเลย
วันนี้พี่ห้องสมุดไม่มา เค้าบอกให้เราช่วยเก็บกุญแจแทน+บางทีคอยจัดการยืมหนังสือให้ แต่เอาเข้าจริง ช่วงเช้ามีคุมสอบเด็กถึง 10 โมง เสร็จแล้วก็แก้ Newsletter ไปส่งตรวจ กลับมายังไม่ทันไร ท่านพ่อก็ชวนไปซื้อของข้างนอก+ไปส่งเอกสารให้คนนึง
(ซื้อของเยอะมาก ได้กินข้าวเที่ยงฟรีด้วย ดีจัง)
กลับมาไม่ทันไร ก็ต้องแก้ Newsletter อีกรอบ ต้องแปลจดหมายด้วย ฯลฯ
สงสัยจะนอนดึกไม่ได้

วันจันทร์
วันนี้ท่านพ่อ ท่านลุงยุ่งกันหมด เราว่าง... เลยเอางานขึ้นมาทำ คืบหน้าไปมากทีเดียว เมื่อกี้แอบไปเปิดอ่านบล็อกของคนนึง ชื่อ ผู้สาวเมืองยศ รีวิวนิยายได้ถึงพริกถึงขิงจริงๆ 555+ อ่านแล้วมันส์ดี เล่มที่เค้าติแต่เราชอบก็มีนะ บางเล่มเราก็เห็นด้วยกะเค้าอ่ะ ว่ามีข้อด้อยอย่างนั้นจริงๆ แต่พอมันสนุก เราก็เลยไม่ค่อยดุเดือดเท่าเค้า วันหลังว่าจะตามส่องบล็อกเค้าอีก อ่านสนุกดี เค้าอ่านกว้างดีด้วย คือเห็นมีตั้งแต่วิณ เลียววาริณไปจนถึงพวกนิยายหน้าปกการ์ตูน... เค้าเรียกนิยายอะไรนะ... นิยายลูกกวาดหรืออะไรเนี่ย (ถ้าจำผิดก็ขออภัยด้วย _/|\_ ) โฮ่ๆๆ น่าหนุก เผื่อเจออะไรน่าสนๆ จะได้ไปหาอ่านมั่ง 

วันอังคาร-วันพุธ
นึกไม่ค่อยออกแฮะ สงสัยไม่มีอะไรเท่าไหร่

วันพฤหัส
มีขายขนมตรงข้างตึก (หาตังค์ไปบริจาค กิจกรรมสังคมสงเคราะห์) ท่านพ่อให้ตังค์ไปซื้อขนมเหมือนเคย เราก็ซื้อแจกเหมือนเดิม กินคนเดียวไม่หมด และไปแจกก็น่าจะดูดีกว่าด้วย เค้าก็น่าตั้งใจอย่างนี้นะ ถึงให้เงินเราไปซื้อทุกที

วันศุกร์
ขายหน้า วันขายหน้าชัดๆ ภาษาทำพิษแท้ๆ ขี้เกียจพิมพ์หลายรอบ เดี๋ยวเอาเมล์ที่ส่งไปกรีดร้องกะเพื่อนๆ มาลงนี่ละกัน (ยาวมาก)...

ช่วงนี้กำลังติดใจ 'ความเงียบ' ^^
รู้สึกว่าพอไม่พูดแล้ว กลับได้ยินอะไรเยอะแยะไปหมด
ชอบโลกแบบนั้นจัง เสียงจากรอบตัวชัดขึ้น ขณะที่ตัวเราไม่ได้ออกเสียงออกไป แต่ก็ได้ยิน 'เสียง' จากตัวเราเต็มไปหมด
แต่ปัญหาก็คือค้างเรื่องราวไว้ในสต็อกซะเยอะแยะนี่สิ ^^" เลยต้องหาทางระบายออก ก็เลยคิดได้+ถือโอกาสตั้งกฏเขียนไดเป็นประจำซะเลย
เราจะมาเล่าเรื่องในแต่ละอาทิตย์ในนี้แล้วกัน
-------------------------------
อาทิตย์นี้ไปทำงานแต่เช้า (ก็เช้าในแบบของเรานั่นแหละ) ตอนเข้าห้องไปได้กลิ่นแปลกๆ กลิ่นพวกผลไม้ ตอนวันจันทร์เราก็นึกว่าท่านพ่อมีขนมรสผลไม้เพราะเค้าไปทะเลกับครอบครัวมา (มีมาฝากเราด้วย--ขอบคุณค่ะ) เราก็เลยไม่ได้ใส่ใจ แต่พอวันอังคารก็ยังได้กลิ่นเดิมอยู่อีก คราวนี้ท่านลุงถึงกับทักว่าได้กลิ่นแอปเปิ้ลหรือเปล่า ก็คิดกันใหญ่ว่ากลิ่นจากไหน เดาๆ ไปว่าสงสัยช่างมาฉีดสเปรย์แอร์ ท่านพ่อก็หันมาแซวว่าเราใช้น้ำหอมอะไรรึเปล่า เราเลยนึกขึ้นได้ โลชั่นหมด ต้องไปใช้โลชั่น Sweet Berry นี่หว่า สงสัยไอ้นั่นแหง
ท่านพ่อกับท่านลุงคงคิดว่าเราเบ๊อะบ๊ะตามเคย กลิ่นโลชั่นตัวเองยังจำไม่ได้ แล้วยังมีหน้าไปช่วยเค้าสันนิษฐานอีก ^^

วันพุธเป็นวันที่โคตรทรมานเลย ดันปวดท้อง นั่งอยู่ในห้องคนเดียวก็พยายามเอาน้ำร้อนมากิน มาอังท้อง (แบบแอบๆ) พอท่านพ่อกลับเข้ามา ท่านพ่อก็ชวนคุยว่าชอบกินน้ำร้อนเพราะมันช่วยเรื่องระบบย่อยอาหารหรือเปล่า เราก็บอกเปล่านิ เราแค่ชอบเฉยๆ ยังไม่ทันพ้นชั่วโมงเลย ท่านพ่อสั่งให้เราไปซีร็อกซ์เอกสาร (เกือบร้อยอ่ะ) อยู่ในห้องซีร็อกซ์นาน ในนั้นก็แอร์เย็นอีก เลยอาการทรุด นอกจากปวดท้องแล้วยังหน้าจะมืดด้วย เล่นเอาต้องลากเก้าอี้มานั่งพัก เดินกลับห้องก็แย่ๆๆๆ ตอนเอาเอกสารไปส่ง ท่านพ่อคงเห็นเราหน้าซีดเลยทัก เราเลยต้องขอไปนอนห้องพยาบาล แล้วก็ปวดท้อง+หน้ามืดจนถึงเวลาเลิกงานนั่นแหละ

วันพฤหัสไปทำงานตอนเช้ามีคนทักหลายคนเลยว่าเมื่อวานไม่สบาย/เป็นลมเหรอ รู้กันทั่ว ^^" แต่ก็สรุปว่าดีกว่าวันพุธเยอะ หายปวดท้องแล้ว
ตอนบ่ายท่านลุงเจอแขกหน้าเก่ามาพูดๆๆๆ ได้ยินว่าแขกรายนี้จ้อน้ำไหลไฟดับจนท่านลุงถึงกับปาดเหงื่อ คราวแรกที่เค้ามาก็ต้องนั่งฟังร่ายยาวร่วม 3 ชม. ท่าทางท่านลุงแหยงๆ ไปเหมือนกัน แต่วันนี้ก็มาอีกและสงสัยจะพูดๆๆๆ อีกแหละ มาแต่เช้า กว่าจะกลับก็บ่าย 3 มีตอนนึงท่านลุงถึงกับเดินมาตามเราใกล้ๆ ห้องซีร็อกซ์ เราก็นึกไปว่าเอกสารเร่งขนาดนั้นเชียว เราอืดอาดไปเหรอ ที่จริงเปล่า ท่านลุงบอกเอาเราเป็นข้ออ้างออกมาหายใจหายคอ 555+
 
วันศุกร์ วันฮาโลวีน... ลืมซะสนิท เดินไปตรงออฟฟิศข้างหน้า พี่ตาทักว่าทำไมไม่ใส่ดำ ไอ้เราก็นึกไปถึงงานไว้ทุกข์โน่น เลยท้วงไปอย่างมั่นใจว่านั่นมันเดือน พ.ย. ไม่ใช่เหรอ เสล่อซะ เลยโดนขำเลย วันนี้เด็กๆ ใส่ชุดแฟนซีแบกถุงเล่น trick or treat กันใหญ่ เราได้ช็อกโกแลตก้อนนึงจากพี่ห้องพยาบาลด้วย (ไม่ได้ trick or treat ละ นี่มัน treat-treat-treat) อร่อยดี
วันนี้เรายุ่งขิงแต่เช้า ท่านลุงบอกให้จัดบอร์ดภายในวันนี้ พรินต์รูปอยู่ดีๆ ท่านพ่อมาเรียกให้ช่วยงาน ก็เลยไปนั่งห้องเล็ก นั่งเขียนอยู่ดีๆ ท่านปู่ก็มาบอกให้พิมพ์จดหมายเพราะวันนี้พี่แพทไม่มา แต่พอจัดการหมดก็สบายละ ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหมด เดี๋ยวช่วงก่อนกลับบ้านต้องหาอะไรอ่านเล่นซะหน่อย

วันเสาร์ได้ออกกำลังกาย เดินไปเช่าหนังสือ เจอพี่ฝนตรงแถวๆ ตลาดอมรพันธ์ด้วย แอบตกใจ เปล่า ไม่ได้ตกใจที่เจอคน (ที่จริงก็ตกใจนิดหน่อย เพราะเราไม่ค่อยชินกะอะไรแบบนี้) แต่ที่สะดุ้งก็เพราะเราโคตรโทรมเลย ใส่เสื้อที่โทรมสุดๆ (ซื้อมาจากมือสองแบกะดินข้างทางราคา 20-30 บาท <--ใหม่ๆ แทบไม่มีคนเชื่อนะว่าซื้อมาเท่านั้น มันยังดูดีอยู่มาก แต่ตอนนี้...) กางเกงขาสั้นก็เก่า กระเป๋าก็จากขาวเป็นเหลือง ^^" แย่จริง

วันอาทิตย์ นอนแบบงงๆ ประมาณว่าทำไมเสาร์อาทิตย์นี้นอนทั้งวันเลยฟระ คงเพราะกลางคืนนอนเกือบเช้าอ่ะแหละ ก็ไม่มีไร อ่านนิยายไป ซึนาโกะเล่ม 19 ออกด้วย ไปซื้อมาะละ ที่สำคัญกว่าคือตอนค่ำ เผลอหลับ... ฝันน่ากลัวมั่ก ฝันว่าขยับตัวไม่ได้---มันไม่เหมือนไอ้ที่เคยๆ ด้วยนะ ไอ้ที่เคยๆ นั่นมันตื่น แต่ขยับตัวไม่ได้ พูดไม่ได้ แต่รู้ว่าตื่นอ่ะ ไม่ใช่ฝันแน่ๆ (อาการคล้ายตัว ผ ผึ้ง อำ แต่ความจริงคงกล้ามเนื้อเกร็งเกิน) อันนี้ฝันว่านอนอยู่ในห้องแหละ แต่ขยับตัวไม่ได้เลย เหมือนไม่มีเส้นประสาทส่งการ ลิ้นก็ขยับไม่ได้พูดไม่ได้ ยังดีที่ตามองเห็น หูได้ยิน แต่ก็ยังน่ากลัวมั่ก ทำเอาคิดเลยนะ ว่าถ้าความฝันนี้เป็นจริงสักวัน คนอย่างเราคงแย่ ไม่มีใครรู้ มาอีกทีกลายเป็นซากเพราะลุกไปกินข้าวไม่ได้ 555+ความฝันนี้ทำให้คิดได้ว่าควรจะออกกำลังซะบ้าง ก็เลยว่าจากนี้ขยันเดินไปคืนหนังสือดีกว่า (เดินจากบ้านไปมหาลัย ไม่ใช่ใกล้ๆ นะ เดินประมาณครึ่ง ชม.แน่ะ) ก็ดีนะ ก็ดี

"ทำไม?"

จากวันก่อนๆ ทำให้เราได้ความคิดธรรมดาๆ เรื่องนึง
คือเราเจอเพื่อนร่วมงานที่มาวานให้คนอื่นช่วยแบบเหมือนจะโยนให้นั่นเป็นหน้าที่ของคนอื่นไปด้วยแล้ว 

เราเซ็ง แล้วก็คิดสงสัยว่าทำไมคนเราถึงไม่ทำตามระบบนะ? ในเมื่อแรกเริ่มคนเราก็คิดวางระบบ คิดว่ากฏ รายละเอียดโน่นนี่ จดไว้เป็นตัวอักษร เช็คแล้วเช็คอีกว่านี่คือระบบที่สมบูรณ์ที่สุด ครอบคลุมที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว
แล้วทำไมคนเราถึงไม่ทำตามระบบที่วางไว้?
ทั้งๆ ที่ถ้าแต่ละคนทำตามหน้าที่ของตัวเอง รับผิดชอบส่วนของตัวเองในระบบ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย เข้าที่เข้าทาง
แต่เพราะคนเราเดินออกนอกเส้นที่คนเราอีกนั่นแหละที่ขีดไว้เอง ทุกอย่างมันถึงเริ่มรวน เริ่มเกิดช่องโหว่ขึ้น
ตลกไหมที่มีรายละเอียด ขอบข่ายหน้าที่ สิ่งที่ควรทำบอกไว้เป็นตัวหนังสือเห็นๆ อยู่ แต่กลับไม่ทำตาม เหมือนมีคนคิดขึ้นมาเพื่อวางมันไว้ประดับโต๊ะเฉยๆ ซะอย่างงั้น ทั้งที่ตอนคิดก็พยายามแทบตายเพื่อให้มันสมบูรณ์ที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดความยุ่งยากวุ่นวาย แต่พอถึงคราวปฏิบัติจริง กลับไม่ทำตาม ปล่อยให้ความพยายามนั่นเสียเปล่า
พอเล่าให้พี่ฟัง พี่เราบอกนี่มันพูดเรื่องระดับชาติได้เลยนะ

ก็เพราะเริ่มจากการที่คนไม่ทำตามหน้าที่ ตามระบบ ไม่ทำสิ่งที่ตัวเองควรทำนั่นแหละ สังคมมันถึงวุ่นวาย
ถ้านายก/ประธานาธิบดีของประเทศที่มีหน้าที่ปกป้องพัฒนาประเทศชาติ ไม่ทำหน้าที่ มัวแต่ไปยุ่งกับประเทศอื่น หรือมัวแต่โกงกินชาติหาผลประโยชน์เข้าตัว หรือมัวแต่ไปเป็นหุ่นเชิดของใครบางคน... แบบนั้นประเทศชาติถึงต้องลำบาก  
ถ้าพนักงาน/เจ้าหน้าที่หน่วยงานต่างๆ ที่มีหน้าที่รับผิดชอบในส่วนของตัวเอง ไม่ทำหน้าที่ เอาแต่โบ้ยงาน เอาแต่ยื่นมือเข้าไปยุ่งกับงานของคนอื่น... แบบนั้นงานมันถึงไม่เดิน หรือไม่ก็เสียระบบ
ฯลฯ

---------